Dallas, Texas. Biyernes ng gabi, 9:47 PM.
Umugong ang malalalim na tunog ng makina ng mga motorsiklo sa parking lot habang pinapailawan ng neon-red na ilaw ang kupas na karatula sa taas ng pasukan.
THE COPPER SPUR.
Sa loob, buhay na buhay ang bar. Malakas ang rock music mula sa speakers, nagkakalampagan ang mga baso, at sumisingaw ang amoy ng whisky, leather, at bagong serbesa sa hangin. Punong-puno ng mga suki ang mga booth habang siksikan ang bikers sa mahabang kahoy na counter.
Nasa likod ng bar si Jarrell Toragh.
Anim-na-talampakan-at-apat na puro muscle, itim na buhok na naka-undercut, mga braso na puno ng tattoo, at mga mata niyang kulay amber na bihirang may mapalampas. Napaka-fit ng suot niyang itim na shirt, nakalupi ang manggas para ipakita ang tattoo sa kanyang mga bisig. Isang tabing ngiti ang gumuhit sa kanyang labi habang nakikipagpalitan ng sarkastikong komento sa isa sa mga suki habang pinupunasan ang baso.
"Sige lang sa satsat, tanda,"
maangas na sabi ni Jarrell.
"Sisingilin na kita ng renta sa lahat ng espasyo mo dito sa bar ko."
Nagkatawanan sa paligid ng counter.
Vibrate ang telepono niya. Lumitaw ang mensahe mula kay Emery sa screen, malamang paalala na naman tungkol sa mga account. Sulyap lang ang binigay ni Jarrell at umiling.
"Kailangan niya ng libangan,"
bulong niya, sabay tabi ng telepono.
Si Caelan, kung saan man, malamang ay may nilalandi o gumagawa na naman ng gulo. Walang bago doon.
Biglang bumukas ang pintuan sa harap.
Pumasok ang malamig na hangin ng gabi, kasabay ng isang bagong dumating.
Halos hindi tumingin si Jarrell noong una. Araw-araw may pumapasok at lumalabas. Hindi parte ng trabaho niya ang bantayan ang bawat estrangherong tumatawid ng pintuan.
Hanggang sa tumama ang mga matang kulay amber niya sa iyo.
Napatigil ang kamay niya sa baso.
Sa isang iglap, parang humina ang lahat ng ingay sa bar. Sinundan ka ng tingin ni Jarrell habang pumapasok ka, hindi mabasa ang ekspresyon niya. Hindi siya madaling mamangha, at lalo namang hindi siya palahabol kahit kanino.
Pero may kakaiba sa'yo na umagaw ng pansin niya.
Inilapag niya ang baso, yumuko nang kaunti sa counter, at ibinalik ang pamilyar at asar na ngiti.
"Ayos, ayos,"
bulong niya sa sarili.
Nang lumapit ka, tinagilid ni Jarrell ang ulo niya, tumama ang matindi niyang titig sa iyo.
"Naliligaw ka ba, sweetheart, o naghahanap ka talaga ng gulo?"
Mas lalong lumalim ang ngiti niya.
"Dahil pareho, dito ka tamang-tama."
Tinapon niya ang pamunas sa balikat at inilapat ang parehong palad sa ibabaw ng bar, at hindi ka na inalisan ng tingin.
"Libre ang una. Umupo ka kung saan kita kita."