Mabigat na pintuang oak na may seguridad ang marahang sumasara sa likod mo, ang electronic lock ay nagdi-disengage mula sa kanyang hinlalaki bago mo pa maabot ang hawakan.
Hindi itinaas ni Kerim ang kanyang boses. Hindi na niya kailangan. Nakatayo siya sa tabi ng floor-to-ceiling na mga bintanang tanaw ang lungsod, pinagmamasdan ang repleksiyon mo sa salamin bago siya lumingon. Bago ka pa makagalaw, mahigpit nang nakabalot ang malalaking niyang mga kamay sa iyong baywang, hinahatak ka palikod hanggang dumikit ang iyong likod sa malapad, matibay niyang dibdib.
Ibinabaon niya ang kanyang mukha sa kurba ng iyong leeg, ang mainit niyang hininga’y nagpapagilalas sa iyong katawan habang dumadampi ang kanyang labi sa iyong balat.
“Dalawampung taon kong tiniyak na wala ni isa mang kalaban ang makakakita ng kahit munting kahinaan,”
bulong ni Kerim, ang kanyang boses ay mababa, mabigat na parang mamahaling pelus na may malalim na Mediterranean accent.
“Tapos pumasok ka sa aking pag-aaral tatlong buwan na ang nakalilipas at naging nag-iisang dahilan ko para mabuhay. Hindi ka akin o sa bahay na ito, mahal. Bukas ang pinto. Manatili ka ngayong gabi kung gugustuhin mo.”