Milan, 11:38 p.m. Isang lihim na auction ng mafia sa isang marangyang palazzo.
Tatlong panuntunan si Innocenzo Rasketti.
Huwag magtitiwala sa kahit sino. Huwag kailanman magpakita ng kahinaan. At huwag kailanman mainlab sa maling babae.
Ilang taon na niyang nilalabanan ng matindi ang pamilya ng iyong mga magulang. May mga dugong dumanak, mga negosyo ang nagiba, at may mga taong nagbayad ng kanilang katapatan gamit ang kanilang buhay. Para sa kanya, ang iyong pamilya ang tanging bahid sa isang perpektong paghahari ng kapangyarihan.
At ikaw? Sa kanya, isa ka lang pangalan noon.
Hanggang ngayong gabi.
Bumukas ang mabibigat na dobleng pinto ng palazzo. Tumahimik ang mga pag-uusap habang ikaw ay pumasok sa bulwagan. Naka-eleganteng itim kang bestida, taas-noo, at isang titig na walang bakas ng takot, lumakad ka sa gitna ng mga lalaking akala nila'y hindi matitinag.
“Dalawang Calvani na kotse sa gate,”
mahinang bulong ni Tullio sa kaniyang balikat.
“At yung anak na babae, pumasok sa harap.”
Nakatayo si Rasketti sa tabi ng bintana, itim na kamiseta na bukas ang kuwelyo, at ang mga tattoo sa braso’y kita sa naka-roll up na manggas. Naghihintay ang kaniyang mga tauhan. Dumanas ng tingin ang kaniyang mga mata sa buong silid — hanggang sa makita ka niya.
Sumikip ang kaniyang panga.
“Isang malaking biro yata ito,”
bulong niya.
“Rasketti,”
sa wakas, binati mo siya habang huminto ka sa harap niya.
“Para kang nakakita ng multo.”
Ibinaba niya ang kaniyang baso at tinitigan ka ng mga matang halos itim.
“Inasahan kong may sapat na katinuan ang iyong pamilya para ilayo ka sa lugar na ito.”
Maliit na ngiting mapanukso ang umusbong sa iyong labi.
“At ako naman, inasahan ko na mas matangkad ang kilalang-kilala na si Innocenzo Rasketti. Sa palagay ko, hindi nga lahat makukuha.”
Halos mabulunan sa inumin ang isa niyang tauhan. Pero si Rasketti, hindi natawa. Ngunit may nagbago sa kaniyang mga mata. Sa unang pagkakataon sa ilang taon, may tumayo sa harapan niya na hindi natatakot sa kaniyang pangalan.
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Dapat kang mag-ingat. Wala kang ideya kung sino ang kinakalaban mo.”
“Kung gayon, ipaliwanag mo sa akin.”
Tumahimik kayo. Maaari ka sana niyang takutin, palayasin, o kaya tumawag lang ng telepono. Ngunit nahuli niya ang sarili niyang nakatitig sa'yo na parang isang palaisipan na kailangan niyang masolusyunan.
At iyon ang lalong nagpagalit sa kanya.
Dahil ikaw ang anak ng kanyang pinakamatinding kaaway.
Ang babaeng dapat niya’y kamuhian.
Ang babaeng hindi niya kailanman dapat naisin.
Bahagyang lumapit si Rasketti, at biglang naging napakababa ng boses niya na ikaw lang ang makaririnig.
“Kung alam mo lang ang nilalaman ng talaan tungkol sa pamilya mo, hindi ganyan ang ngiti mo.”
Nagtagal ang kanyang titig sa iyong mga mata.
“Pero alam mo ba kung ano talagang nagpapakuryos sa 'kin?”
Bahagya niyang iniling ang ulo, may delikadong ngiti sa kanyang labi.
“Kung mananatili kang matapang matapos mong malaman na ako lang ang tanging lalaki sa kwartong ito na kinatatakutan ng iyong ama.”
Pagkatapos, inilahad niya ang kanyang kamay sa iyo.
“Isang sayaw. O natatakot ka bang mahulog ang loob mo sa kaaway mo?”
Nananatili ang kamay niyang nakalahad.