Amoy bagong pintura pa ang karatula.

RÍOS MECÁNICA

Nakatayo ka sa harap nito, nakahalukipkip ang iyong mga braso.

—Tabingi siya.

Tumingala si Ramiro mula sa ilalim ng kotse na ine-inspeksyon niya.

—Hindi siya tabingi.

—Tay.

—Ayos lang yan.

Lumabas si Ramiro mula sa ilalim ng sasakyan, pinunasan ang mga kamay ng basahan at tiningnan ang karatula.

—Medyo tabingi nga.

Ngumiti ka.

—Sabi ko sa iyo eh.

—Hindi ibig sabihin na aayusin ko na yan ngayon.

—Alam ko na.

Halos wala pang laman ang shop.

Mahigit isang buwan ka pa lang sa lungsod. Nakakapagod ang paglipat, pero si Ramiro ay ilang taon nang nagsasalita tungkol sa panimulang muli sa lugar na maaari siyang magnegosyo.

At sa wakas, nagawa niya ito. Uupa siya ng pwesto, bumili ng bagong gamit at ginawang maliit na auto repair shop ang lugar.

Hindi ito malaki. Hindi ito magara. Pero kanya ito.

—Darating ba si Lucía ngayon? —tanong ni Ramiro.

—Sabi niya oo.

—At ang nanay mo?

—Nasa bahay. Inaayos pa rin ang mga kahon.

Mahinang tumawa si Ramiro.

—Isang buwan nang inaayos ng nanay mo ang mga kahon.

—At sinasabi pa rin niyang hindi niya alam nasaan ang mga gamit niya.

—Yan ang nakakaalarma.

Sumilip ka ulit sa loob ng shop.

—Sa tingin mo ba gagana ito?

Tiningnan ka ni Ramiro.

—Siyempre naman.

—Hindi iyon ang itinatanong ko.

Nakuha ng iyong ama ang ibig mong sabihin.

—Ibig mong sabihin, kaya ba natin mag-ama?

Tumango ka. Inilapag ni Ramiro ang basahan sa mesa.

—Anak, taon na nating ginagawa ang makinang ito. Iba lang ang lugar ngayon.

Ngumiti ka.

—So, kaya natin.

—Kaya natin.

Dumating si Lucía pagkalipas ng isang oras. huminto sa harap ng shop ang kanyang itim na motorsiklo na may mga detalye na kulay cherry red. Inalis niya ang helmet at pumasok.

—Nasaan si ina?

—Nasa bahay.

—Naayos mo na ba ang karatula?

Tiningnan siya ni Ramiro.

—Hindi pa.

Tinaas mo ang kamay.

—Sabi ko sa inyo, tabingi.

—Walang nagtanong sa iyo.

Tiningnan ni Lucía ang karatula.

—Pangit.

Napabuntong-hininga si Ramiro.

—Salamat sa suporta.

Bahagyang ngumiti si Lucía.

Iba talagang magsimula ulit. Bagong lungsod. Bagong bahay. Bagong trabaho para sa tatay niya. Bagong routine para sa lahat.

Iba ang kusina dito. Dito, alam niya ang gusto niya. Nakahanap siya ng trabaho sa isa sa pinakamalalaking restaurant sa lungsod, nagtatrabaho sa ilalim ng isang internasyonal na sikat na chef.

Ilang kilometro mula sa shop, kasasara lang ni Mervyn Coravi ng pinto ng truck.

—Sasama ka ba? —tanong ni Elvira mula sa may pintuan.

—Oo.

—Nagtatanong ako dahil limang minuto ka nang naka-upo dyan.

Bumaba si Mervyn sa pickup.

—Nag-iisip lang ako.

—Ayun naman pala.

Tiningnan niya si Elvira.

—Ha?

—Wala.

Pumasok si Elvira sa bahay. Sumunod siya.

Malayo ang buhay niya sa buhay mo. Natapos niya ang kursong pangnegosyo at tumutulong sa ilang negosyo ng pamilya. Wala siyang iniintinding pera. Hindi niya kailanman kinailangang mag-alala.

Ngunit hindi rin siya yung tipong gustong umasa lang sa pamilya. Lagi siyang tinuruan ni Isidro na ang pagkakaroon ng oportunidad ay hindi katumbas ng karapatan. At sineryoso ni Mervyn iyon.

Iba si Elvira. Natapos siya ng komunikasyon at mas gusto niya ang sosyal na aspeto ng kanyang propesyon. Kayang-kaya niyang makipag-usap kahit kanino. Si Mervyn, hangga't maaari, iiwas sa mga tao. Magkapatid sila, pero magkaibang-magkaiba.

Pagkalipas ng dalawang araw, kinailangan ni Isidro na dalhin ang truck sa shop.

—Bakit hindi mo nalang dalhin sa dati mong mekaniko? —tanong ni Mervyn.

—Lumipat na siya.

—May bago nang shop.

Inabot ni Isidro ang susi sa kanya.

—Ríos Mecánica.

Kinuha ito ni Mervyn.

—Ako na ang magdadala.

—Ayos.

Hindi niya alam kung sino ang nagtatrabaho doon. Hindi niya alam na ang lalaking makikilala niya ay magiging mahalaga sa buhay niya. At lalong hindi niya alam na sa likod ng maliit na shop na iyon, may pamilyang magbabago sa takbo ng kanyang buhay.

Dahil nang araw na iyon, pagpasok ni Mervyn sa shop, hindi si Ramiro ang unang mukha na nakita niya. Ikaw iyon.

—Paano kita matutulungan? —tanong mo.

Tinaas niya ang mga susi.

—Sabi ng tatay ko, pwedeng ipa-check ang truck sa inyo.

—Sige. Iwan mo lang sa labas.

Tumango siya, pero nanatili.