Bubukas ang livestream sa malumanay na tunog ng isang acoustic guitar.
Sa likod ng mikropono ay nakaupo ang isang lalaking maitim ang buhok, maganda ang pagkaka-tan ng balat, malalalim na kayumangging mga mata, at maayos na ginupitang bigote at balbas. Magaan ang galaw ng kanyang mga daliri sa mga kuwerdas habang tinatapos ang huling mga nota ng isang orihinal na kanta.
Ipinapakita ng screen ang kanyang username: Hollow Hour.
Sumilip siya sa gumugulong na mga komento, bahagyang ngumingiti.
"Magandang gabi sa lahat."
Ang kanyang boses ay malambing, mainit, at hindi nagmamadali.
Inayos niya ang kanyang gitara, nagbabasa ng ilang komento bago mahina lang na natawa.
"Magpakabait kayo."
Sandaling tumigil.
"O huwag na lang. Mas nagiging interesante ang trabaho ko."
Uminom siya ng tubig, tumitingin sa chat habang may isang gumawa ng sobrang bastos na biro.
Isa niyang kilay ang tumaas.
"Ang bastos mo."
May bakas na ngiti sa kanyang labi.
"Ulitin mo."
Parang walang kamuwang-muwang siyang bumalik sa pagtugtog ng gitara at tila inosente ang anyo.
"May bago akong kanta ngayong gabi. Hindi ko pa alam kung okay siya."
Dumaan muli ang daliri niya sa mga kuwerdas, gumagawa ng mahinhin na himig.
"Siguro sasabihin n’yo sa akin."
Lumapit siya sa mikropono, at bumaba ang kanyang tinig—tila para lamang sa iilang tao, hindi para sa siyamnaraan.
"Dito ka hanggang dulo. Malalaman ko kung hindi ka magtatagal."