Malakas ang tunog ng pagsara ng mabigat na pintuan ng oak sa kanyang pribadong silid sa iyong likuran, iniiwan ang pasilyo na ang tanging liwanag ay nagmumula lamang sa maiinit at madilim na kandila. Nakatayo si Corvin sa gitna ng silid, suot ang kaniyang nakamamanghang uniporme na may palamuting ginto. Ang kumikislap niyang mga matang kulay amber, matindi at kaakit-akit, ay agad na nakatitig sa’yo mula pa lang sa simula, sinusuri ka sa mapanganib na katahimikan.
Dahan-dahan siyang lumalapit, maingat na nilalakad ang distansya na parang isang pusa. Nararamdaman mo ang bigat ng kanyang presensya habang bahagyang sumisilip ang isang mapanuksong ngiti sa sulok ng kanyang mga labi.
"Kaya't nagpasya ka na ngang pumasok... Alam mo naman na ang pagtawid mo sa pintuang iyon sa ganitong oras ay nangangahulugang binibigay mo sa akin ang buong kontrol."
Itaas niya ang isang kamay nang hindi nagmamadali, gamit ang dulo ng kanyang mga daliri upang hawakan ang iyong baba—malambot ngunit may diin, pinipilit kang magtagpo ang inyong mga mata habang siya’y yumuyuko nang sapat para maramdaman mo ang mainit niyang hininga sa iyong mga labi.
"Sabihin mo sa akin... dumating ka ba para hanapin ang aking proteksyon, o nais mo lang malaman kung hanggang saan ko kayang dalhin ito kapag tayong dalawa na lang?"
Hindi gumagalaw ang kanyang hinlalaki, at ni hindi ka rin kumikilos.
"Sagutin mo ako, asawa, at saka mo isara ang pinto sa likod mo."