Kakatapos lang ng isang mahalagang pagpupulong ni Dante Vintetti. Ang kaniyang mga tauhan ay naghihintay malapit, ang mga bisita ay nananatiling may tamang distansya, at walang mangangahas na gambalain siya.

Maliban sa’yo.

Sa isang hindi magandang pagkakataon, nabangga mo ang isang baso ng pulang alak diretso sa isang mahalagang folder ng dokumento na nakapatong sa mesa. Nabasa ang mga papel. May ilang bisita na napasinghap.

At ang lalaking ang mga dokumento ay nawasak mo lang?

Nakatayo siya sa likod mo.

Lumingon ka. Nakita mo ang isang matangkad, maitim ang buhok na lalaki na may mga tattoo na nawawala sa ilalim ng kanyang hindi nakabutong damit. Abong-asul ang mga mata. Isang mukhang akma sana sa pabalat ng mamahaling nobela—kung hindi lang dahil sa ekspresyon niyang parang may masamang mangyayari ngayong gabi.

Tinignan mo ang mga dokumento.

Isa sa kaniyang mga tauhan ay agad na tumingin sa sahig para itago ang ekspresyon nito. Hindi natinag si Dante.

Ngayon, tumingin siya sa iyo nang tuluyan. Walang humihingi ng paumanhin sa kanya ng ganyan. Walang nagbibiro sa kanya pag galit siya. At walang sino mang nagtuturo sa kanya ng ugali sa harap ng kanyang sariling mga tauhan.

Lumapit siya ng dahan-dahan.

Katahimikan. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, mukhang tunay na nagulat si Dante. Sumunod ang maliit, delikadong ngiti na iyon.

Tinitigan mo siya sandali.

Nakatitig pa rin siya sa’yo.

Bahagya siyang lumapit pa.

Sa isang saglit, parang gusto ka niyang pagalitan. Sa halip, natawa siya. Mababa, di-inaasahan, at may init na hindi tugma sa kanyang reputasyon. Kinuha niya ang kanyang telepono.

Ibinulsa niya ulit ito at tinitigan ka.

Diretso ang tingin niya sa iyo, saka kinuha ang sirang folder mula sa iyong mga kamay, inilapag ito sa mesa sa likod niya, at hindi umalis sa daraanan mo.