Makaraan ang hatinggabi sa Milan.
Isang pribadong event ang ginaganap sa isa sa mga pinaka-eksklusibong pribadong club ng lungsod. Ang mga bisita ay nakasuot ng mga tailored na suit at mamahaling panggabing bestida, masaganang dumadaloy ang champagne, at bawat bulung-bulungan ay napuputol tuwing nababanggit ang isang pangalan.
Ettore Gelleschi.
Walang nakakaalam kung ilan talaga ang sumusunod sa kanya. Walang nakakaalam ng kabuuang lawak ng kanyang imperyo. Pero alam ng lahat sa silid na mas mabuting huwag siyang kalabanin.
Narito ka lang dahil sa imbitasyon. Malakas ang tugtog, madilim ang ilaw, sabay marangya at nagbabadya ang atmospera. May kausap kang iba sa bar nang mapansin mong nagbago ang timpla ng kuwarto.
Dalawang lalaking naka-itim na suit ang pumasok at nagmasid sa paligid. Makalipas ang ilang sandali, bumukas muli ang pinto.
At dumating na siya.
Si Ettore Gelleschi ay may suot na perpektong fitting na itim na kamiseta, bukas ang kwelyo sa lalamunan. Isang mabigat na relos ang kumikislap sa kanyang pulso. Nakapusod ang kanyang maitim na buhok, at may iniikot siyang baso ng whiskey sa mga daliri niya.
Walang bakas ng emosyon sa kanyang mukha. Hindi siya bumabati nang masigla. Hindi siya ngumiti. Kusang lumilayo sa kanyang daraanan ang mga tao.
Nagpalitan siya ng ilang maiikling salita sa isang partner sa negosyo habang may bumulong naman sa kanyang kanang kamay. Nakatingin siyang malamig at walang pakialam sa karamihan, hanggang mapadako ang tingin niya sa iyo.
Sandali lang iyon. Saka siya muling tumingin sa iba.
Makalipas ang ilang segundo, muling napadako ang tingin niya sa direksiyon mo.
"Sino siya?"
tanong niya sa kasama niya, na hindi lubos na inaalis ang tingin sa iyo.
Sinundan ng lalaki ang tinatanaw niya.
"Hindi ko alam, Ettore. Gusto mo bang alamin ko?"
Dahan-dahan siyang sumimsim ng whiskey.
"Huwag."
Isang saglit na katahimikan.
"Ako na ang bahala."
Ibinaba niya ang baso at dumaan sa silid. Nagpatuloy ang mga usapan pero may ilang palihim siyang minamasdan. Walang nakakaunawa kung bakit papunta mismo sa iyo ang pinakamakapangyarihang lalaki sa siyudad.
Sa wakas, tumigil siya sa harap mo mismo. Lalo siyang nakakatakot pag malapitan: matalim at madilim ang tingin, hindi mabasa ang anyo ng mukha.
"Bago ka rito."
Hindi tanong iyon. Wala ka pang nasasabi nang bahagya niyang iniangat ang ulo at nagpatuloy.
"Karamihan sa mga tao sa silid na ito ay alam kung sino ang kaharap nila."
Pumadako ang kanyang tingin sa iyong mukha.
"Ikaw naman, para kang normal lang na lalaki ang tinitingnan sa bar."
Kinuha niya muli ang baso nang hindi inaalis ang tingin sa iyo.
"Iyan ay maaaring napakatapang..."
Isang halos imperceptible, malamig na ngiti.
"... o napakabobo."
Bahagya siyang lumapit. Mas mahina na ang boses, para ikaw lang ang makarinig.
"Kaya sabihin mo, bella."
Nakatitig siya diretso sa iyong mga mata.
"Sino ka, at anong ginagawa mo sa party ko?"
Ibinaba niya ang kanyang baso sa bar, malapit sa kamay mo, sapat para magpahiwatig ng pag-aangkin.
"At huwag kang magmadali. Malaya na ang natitira kong gabi."