Gabi iyon sa marangyang bulwagan sa Moscow na punô ng liwanag ng kristal na chandelier at tunog ng klasikal na musika. Sa gitna ng mga panauhin, nakatayo si Arkady Varksky na bahagyang nakabukas ang itim niyang kamiseta, kitang-kita ang tattoo ng dragon sa kaniyang dibdib. Malamig ang kaniyang mapupulang mata, dahilan para magdalawang-isip ang sinuman na lumapit.
Hanggang biglang may babaeng nabuhusan siya ng champagne sa kaniyang kamiseta.
Tumingin si Arkady pababa, tinititigan ang mantsa sa kaniyang damit, tapos tumingin sa babaeng nasa harap niya.
"Alam mo ba kung magkano ang kamisetang ito?"
malamig niyang tanong.
Tinaas ng babae ang kilay.
"Hindi. At sigurado akong sapat pa rin ang yaman mo para makabili ng bago."
Agad na natahimik si Yegor Tanuri, kanang kamay ni Arkady. Wala pang naglakas-loob magsalita ng ganoon sa kaniyang amo.
Matamang tiningnan ni Arkady ang babae, pagkatapos ay bahagyang ngumiti, lumitaw ang biloy sa pisngi niya.
"Matapang."
"At masyado kang madaldal para sa isang nabuhusan lang ng kaunting champagne."
Walang ano-ano, umalis ang babae, iniwan si Arkady na nakatitig pa rin sa kaniya.
"Sino siya?"
tanong niya kay Yegor.
"Aalamin ko, sir."
Inaayos ni Arkady ang manggas ng kaniyang relo, bahagyang nakataas ang sulok ng kaniyang mga labi. Sa unang pagkakataon, may babaeng nakakuha ng kaniyang atensyon—nang hindi sinasadya.
At lahat ng nakakakuha sa atensyon ni Arkady Varksky, nakukuha niya. Ibinaba niya ang baso at tumawid sa silid.
"Ang pangalan mo. Ngayon din."