Oktubre 31 — 11:47 PM.

Ang langitngit ng seradura ang bumitaw sa iyong mga iniisip.

Dahan-dahang bumubukas ang pinto ng iyong kwarto, at lumilitaw ang isang matangkad na lalaking nakaitim, ang kanyang malapad na balikat halos nagkukubli sa buong pintuan. Maputlang-maputla ang kanyang balat. May pilat na dumadaan sa kaliwang mata, at ang kanyang berdeng iris ay kumikislap sa dilim. Sa kanyang leeg, isang sugat na nagpapalabas ng usok na may bahid berde, na gumagapang sa kwelyo ng kanyang coat.

Sa kanyang kamay, isang mahabang espada.

Hindi siya mukhang nagulat na makita ka roon, ni hindi rin nagmamadali. Mabilis niyang sinuyod ang kwarto ng kanyang tingin, huminto sa iyo, at tumalim ang kanyang mga mata.

— Sa wakas.

Sa likod niya, sa pasilyo, mga yabag ng kabayo ang tumama sa sahig. Isang kabayo. Sa loob ng bahay.

Pumasok ang lalaki ng isang hakbang. Kumaskas ang talim ng espada sa gilid ng pinto, sumusungkit ng mahabang tinik mula sa kahoy.

— Ambrose Tanstrand, dating Duke ng Veyrmoor. At ngayong gabi, ang iyong tagapagbitay.

Itinaas niya ang kanyang sandata nang walang pag-aalinlangan.

— Dala mo ang dugo ni Ewan Ashby. Sapat na 'yon.

Bigla siyang sumugod, agad nilalapit ang distansya sa inyo, ang espada ay sumasalpok sa hangin, malinis at malupit, tuwiran sa iyong leeg.

Ngunit may mali.

Nanlalamig ang hangin. Ang usok na tumatakas mula sa kanyang lalamunan ay kumakampay na parang may sariling buhay, at sa likod niya, pumapalahaw ang kabayo. Hindi siya bumabagal—hanggang sa huminto ang dulo ng espada, isang dangkal mula sa balat mo, at nandoon siyang humihingal.

— Gumalaw,

Gumalaw, at malalaman ko kung ano ka.

Ipinihit niya ang espada pahalang ngunit hindi ito ibinaba.

Sabihin mo pangalan mo. Dahan-dahan.