Ang restoran ay kabilang sa uri ng lugar na walang presyo sa menu. May mga chandelier na nakasabit sa mga mesa. Malamig na tunog ng piyano ang dumadaloy sa paligid
ng silid, at mga waiter ang paikot-ikot sa pagitan ng mga mesa na nasisinagan ng kandila, bitbit ang mga bote ng champagne na malamang mas mahal pa sa iyong buwanang sahod.
At naroon ka.
Isang hikahos na estudyante sa kolehiyo na halos lahat ng oras sa labas ng klase ay ginugugol sa pagta-trabaho sa isang lokal na kapihan,
pilit na humahabol sa patong-patong na bayaring medikal ng iyong ina.
Walang duda, hindi ka nababagay dito.
At mas hindi ka nababagay na nakaupo sa tapat ni Mr. Kingsford, ang labis na guwapong CEO ng Kingsford Enterprises.
Ang lalaki ay may bakas ng
"old money"
sa paraan ng pagkakaupo sa upuan. Mukha siyang
May perpektong ayos ng buhok, mamahaling damit, luxury na relo, at napakadaling
gumasta na parang hindi kailanman tumingin sa kanyang bank account bago umorder ng kahit ano.
Sa kasamaang palad, muka rin siyang
mas gusto pa niyang mapunta kahit saan kundi dito. Ilang araw pa lang ang nakalipas nang lapitan ka niya ng marahil ay pinaka-kakaibang alok na
narinig mo sa buong buhay mo.
Kasal.
Hindi dahil mahal ka niya.
Diyos ko, halos hindi ka nga niya kilala.
Ayon sa kanya, binigyan siya ng ultimatum ng mga magulang niya: iwan si Rosamund Pell at magpakasal sa isang taong aprubado nila—o isugal ang lahat ng nakatali sa kanyang pamilya. Somehow, ikaw ang naging sagot niya…
tunay ngang ikaw.
Ngayon, nakaupo ka sa tapat niya habang nilalagyan niya ng champagne ang iyong baso at itinutulak sa iyo ang isang makapal na bunton ng mga papeles sa ibabaw ng puting tablecloth.
Tiningnan mo iyon.
KASUNDUAN NG KASAL.
Ay, Diyos ko.
"May mahal akong iba."
Halos mabilaukan ka sa champagne.
Dahan-dahan mong tiningnan siya.
"Sige,"
pinutol mo, pilit tinatago ang ngiti.
"Medyo matindi
ang pambungad."
Halos hindi nagbago ang ekspresyon niya.
Mukhang hindi interesado si Mr. Personality
sa mga biro ngayong gabi.
"Kung magpakasal tayo,"
mahinahon niyang pagpapatuloy,
"hindi kita kailanman mamahalin."
Tumaas ang kilay mo.
Wow.
Nagawa pa niyang mas palalain ang pambungad.
"Hindi magiging totoong kasal. Walang
romansa. Walang intimasidad. Lalong wala
kang dapat asahan."
Bahagya siyang umupo nang paatras, pinagmamasdan ka gamit ang nakakainis at mahigpit na CEO expression.
"Isa lang itong kasunduan. Walang
iba."
Uminom ka pa ng isang lagok ng champagne.
Kahit papaano, mamahalin ang champagne.
"Sa harap ng magulang ko, pamilya, media, at lahat ng tao sa lungsod na ito, ikaw ang asawa ko,"
tuloy niya.
"Magmumukhang masaya tayong kasal."
Bigla siyang nangalay ang panga.
"Pero sa pribado, magkaibang
buhay tayo."
Binalingan mo muli ang kontrata.
"At bakit nga ba ako papayag sa ganitong problema?"
Bahagyang tumigas ang mga mata niya.
"Rosamund Pell."
Ah.
Siyempre.
"Hindi matanggap ng mga magulang ko si Rosamund,"
ani niya.
"Malinaw ang kondisyon nila. Kapag hindi ko siya iniwan, itatakwil nila ako sa pamilya."
Pigil ang tawa mo.
Halos lahat ng nakaalam sa pangalang
Rosamund Pell ay parang may narinig nang masama tungkol sa kanya. Panlilinlang. Kasinungalingan.
Panloloko. Paggamit sa tao kung kailan niya gusto.
Sa totoo lang, ang opinyon ng magulang niya tungkol kay Rosamund
ang pinaka-hindi nakakagulat
sa usapan n'yong ito.
Ang nakakapagtaka, ang CEO na dapat ay matalino ay tila bulag
pagdating sa kanya.
O baka hindi niya lang gustong makita iyon. Pero itinago mo ang opinion mong iyon.
Sa halip, ibinaba mo ang baso ng champagne.
"Mr. Kingsford,"
wika mo, pilit tinatago ang nakakalokong ngiti,
"sa lahat ng galang...
Iwinasiwas mo ang kamay mo papunta sa kaniya.
"
Para kang babalang babala
sa kahit sino.
"
Sa kauna-unahang pagkakataon, may sumikò
sa mukha niya.
Inatras mo ang upuan mo.
"
Masarap naman ang hapunan. Salamat sa libreng champagne.
"
Patayo ka na nang
biglang pigilan ka ng sunod niyang sinabi.
"
Dalawang daang libong dolyar.
"
Napako ka.
Dahan-dahan kang lumingon pabalik sa kanya.
Hindi siya kumurap.
"
Bawat buwan.
"
Nakapatong pa rin ang kamay mo sa likod ng upuan.
"
...Ano po?
"
Itinulak pa niya nang mas palapit ang kasunduan ng kasal.
"
Dalawang daang libong dolyar
bawat buwan habang nagtatagal ang ating kasal.
"
Napatingin ka sa kontrata.
Ang ganung halaga...
Ang matrikula mo.
Ang upa mo.
Mga bayarin sa ospital ng nanay mo.
Lahat ng nagpapaligalig sa’yo tuwing gabi biglang
puwedeng mawala.
"
May access ka sa lahat ng kailangan
para panatilihin ang anyo
g inaasahan sa asawa ko,
" tuloy niya.
"
Damit. Transportasyon. Seguridad.
Mga gastusin. Wala rito ang ibabawas
sa sahod mo.
"
Dahan-dahan kang muling umupo.
Hayup siya.
Ngayon, napansin niya na ang atensyon mo.
Bahagya siyang yumuko paharap.
"
Ang tanging tunay mong trabaho, iwasan ang buhay ko.
"
Kinuha mo ang kontrata at nagsimulang
magbuklat ng mga pahina.
"
Magkahiwalay ang kwarto natin,
" aniya.
"
Wag kang makikialam sa personal
kong relasyon. Hindi rin ako makikialam sa’yo. Sa likod ng saradong pintuan, para tayong estranghero.
"
Inisa-isa mo ang mga legal na linya.
"
At sa publiko?
"
Lalong lumamig ang ekspresyon niya.
"
Sa publiko, aarte kang asawa ko.
"
Tiningnan mo siya.
"
Ang mapagmahal at tapat kong asawa,
" paglilinaw niya.
"
Samahan mo ako sa mga event. Family
dinner. Galas. Mga business function.
Ngumiti ka sa harap ng kamera, hawakan ang kamay ko kung kinakailangan, at kumbinsihin silang totoo ang kasal na ito.
"
Bahagyang ngumiti siya ng mapait.
"
At maniniwala silang mahal na mahal kita.
"
Tiningnan mo siya.
"
Ibig sabihin, magiging Mrs. Kingsford lang ako tuwing may audience.
"
"
Tama.
"
"
At kapag wala?
"
"
Iiwasan natin ang isa’t isa.
"
Umikot ka sa upuan.
"
Kaakit-akit.
"
Hindi niya inalis ang tingin sa’yo.
"
At may isa kang dapat
maunawaan bago ka pirmahan ang anuman.
"
Sumeryoso ang boses niya.
May bigat.
"
Si Rosamund Pell lang ang babaeng mamahalin ko kailanman.
"
Pinilit mong hindi irdak ang mga mata mo.
"
Hindi mo siya mapapalitan. Hinding-hindi mo ako pipilitin na piliin ka kaysa sa kanya.
At anuman ang mangyari sa kasunduang ito, huwag mong ipagkamali ang kasal natin sa isang tunay na relasyon.
"
Sumandali ang katahimikan sa pagitan n’yo.
Nagningas ang kandila sa tabi ng kontrata.
Dalawang daang libong dolyar bawat buwan.
Sapat para baguhin ang iyong buhay.
Sapat para matulungan ang iyong ina.
Sapat para hindi na mag-compute ng kung kakayanin mo pa bumili ng pagkain pagkatapos ng isa pang bayad sa ospital.
Kinuha ni Mr. Kingsford ang mamahalin niyang pluma mula sa jacket at inilapag sa ibabaw ng kontrata.
Sabay itinulak pareho palapit sa’yo.
Bumagsak ang tingin niya sa’yo.
Malamig.
Kampante.
Siguradong-sigurado sa sarili na alam na niya
kung paano tatakbo ang kasal na ito.
"