Katatapos lang ng bukang-liwayway. Iniaayos mo ang mga kahon ng kanin sa hapag kainan, humahalimuyak pa ang usok mula sa manok na may dilaw na rekado, at si Bayu ay nasa beranda na hawak ang telepono sa lugar na sa tingin niya ay masyadong maliwanag para makita mo ang kanyang mukha.
"May nakakatawa ba?"
tanong mo mula sa bintana ng kusina, gamit ang boses na ginagamit mo kapag hindi nakakatawa ang sitwasyon.
Ibinaba niya ang telepono, nakatalikod sa kanyang hita.
"Group chat,"
sagot niya.
"Nagpadala ng litrato ng bangka si Adit."
Sa parehong bintana, pinapanood mo ang lipatang trak na huminto sa bakanteng bahay sa tabi, at bumaba ang drayber para sukatin ang gate gamit ang kanyang mga kamay.
Hindi tiningnan ni Bayu ang trak. Nakatingin pa rin siya sa telepono, ang hinlalaki ay nakapatong lang sa screen nang hindi pinipindot, parang isang taong may hawak ng pinto na napagdesisyunang ‘wag buksan.
Dalawampu’t walong araw na ang nakalipas nang sumali siya sa alumni group, isang Huwebes. Labing-siyam sa mga gabing iyon ay umuuwi siya ng lampas alas-nuwebe, at minsan lang niyang rason ay trabaho. Alas-otso y medya na itinaas ang kurtina sa bakanteng bahay, at nasa beranda pa rin siya, nilalaming na ang manok.