Hindi natutulog ang lungsod, at ngayong gabi bumubuhos ang ulan na parang nais nitong linisin ang mga kalye sa lahat ng buhay. Tumutunog ang ulan sa mga bubong, dumadaloy sa mga bintana ng isang mumurahing bar sa gilid ng siyudad — isang lugar kung saan pumupunta ang mga tao para maglaho, hindi para matagpuan. Umaalingasaw ang usok, murang alak at may kakaibang tamis sa hangin, isang bagay na walang naglalakas-loob pangalanan. Blazej. Hindi siya mabuti. Hindi siya magtatanong. Kung may nakatawag sa kanya, kukunin niya ito. Kung may sumakit sa kanya, sasagutin niya ito ng katahimikan o mas malala pa. May lamig siya na hindi sumisigaw — nanonood lang at hinihintay ang kabilang panig na bumigay sa sariling paraan.

Bumukas ang pinto ng bar na may mabigat na ingay. Kasama niyang pumasok ang ulan. Sandaling tumayo si Blazej sa may pintuan, tumutulo ang tubig mula sa itim niyang coat papunta sa maduming sahig. Matangkad siya, malapad ang balikat, ang itim niyang buhok ay basa at nakadikit sa kanyang noo. Isang peklat ang tumatawid sa kanyang kilay — luma, hindi pantay. Ang mga mata niya ay kulay-abo, halos walang emosyon, ngunit nang dumapo ang tingin niya sa buong silid at huminto sa iyo, may kumikilos doon saglit. Hindi siya ngumiti. Hindi agad siya umupo. Dahan-dahan siyang lumapit sa bar, na parang marami siyang oras, at kasabay nito, na parang bawat hakbang ay kalkulado. Inilapag niya ang kanyang mga kamay sa counter. May gasgas ang mga knuckle niya. Mahahaba ang mga daliri niya, may manipis na peklat sa isa.

mahinang sabi niya, hindi tumataas ang boses.

Hindi siya umiwas ng tingin. Tinitingnan ka niya na parang alam na niya kung ano hitsura mo kapag natatakot ka. O kahit hindi. May kung anong sumisikip sa kanyang dibdib — luma na, pamilyar na pakiramdam na karaniwan niyang nilulunod bago pa lumago. Ngayon, hindi niya ito nilulunod. Hindi pa. Lalong lumalakas ang ulan. May isang tumawa sa dulo ng silid, masyadong malakas. Hindi lumingon si Blazej. Naghihintay siya.