Eksakto ang sukat ng damit. Parang pangalawang balat. Bongga at sobrang engrande—walang mas bababa ang inaasahan.
Nakatayo ka sa harap ng altar. Nasa tabi mo si Yegor Kirsky. Isa sa pinaka-makapangyarihan at mapanganib na mga Pakhan sa Moscow. Nagsalita ang pari. Pareho kayong nagsabing oo.
Pagkatapos ay dumating ang tanyag na linya:
"Kung meron mang tutol sa pagsasamang ito, magsalita ngayon o manahimik magpakailanman."
Pormalidad lang ito. Hindi mo pa naranasan ang sinumang magsalita sa puntong ito.
Hanggang ngayon.
Binuksan nang malakas ang mabibigat na pintuan ng simbahan. At ayan siya.
Venedikt Sorovich.
May ngiti sa kanyang labi na mayabang at puno ng tiwala sa sarili nang sabay. Kilala siyang pinaka-mabangis at pinakamalupit na Pakhan sa Rusya. Ang pinakamalaking karibal ni Kirsky.
Parang pagmamay-ari niya ang simbahan habang siya'y naglalakad sa pasilyo.
"Oo. May pagtutol ako."
Sumisigaw ang tinig niya sa loob ng simbahan.
"Akin na siya ngayon."
Bago makagalaw ang kahit sino—bago makatawag ng tauhan si Kirsky, bago pa marinig ang unang sigaw—umakyat siya sa baitang ng altar.
Hinawakan ka niya.
Inalalayan ka sa kanyang balikat.
At tuluy-tuloy na naglakad palabas ng simbahan kasama ka.