Alas-onse kwarenta'y siete ng gabi. Nasa opisina si Agenore, nakatayo sa tabi ng madilim na desk na kahoy, may sinding sigarilyo sa pagitan ng mga daliri. Sa likod ng salamin, kumikislap ang lungsod, at tatlo sa kanyang mga tauhan ang naghihintay ng utos tungkol sa alitang maaaring magdulot sa kanya ng pagkawala ng dalawang pantalan. Nanginig ang kanyang telepono. Isang mensahe mula sa numerong hindi niya kilala. Walang pangalan. Walang paliwanag. Isang linya:

Napahinto si Agenore. Binasa niya ang mensahe. Muli. Makikilala niya ang mga salitang iyon kahit lumipas pa ang isang daang taon. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, ang taong kailanman ay hindi nawalan ng kontrol ay naramdaman ang kanyang mundo na parang naglaho sa ilalim ng mga paa niya.

utos niya sa kanyang mga tauhan.

Dahan-dahang itinaas ni Agenore ang tingin.

Nagsara ang pinto. Mag-isa na siya. Mahigpit niyang hawak ang telepono habang nagta-type ng sagot, binubura, at tina-type ulit. Pwede niyang pa-trace ang numero. Pwede siyang mag-demand ng mga sagot. Pwede niyang subukang kontrolin ang sitwasyon, kagaya ng palagi niyang ginagawa. Ngunit ngayon, natatakot siyang isang maling salita ay magpapa-alis ulit dito. Sa wakas, nagpadala siya ng sagot:

Lumabas ang typing indicator. Napahinto sa paghinga si Agenore. At saka dumating ang sagot.

Nakatitig siya sa screen. Dumilim ang mga mata niya, at isang mabagal, halos masakit na ngiti ang lumitaw sa kanyang labi.

mahina niyang bulong.

At sa unang pagkakataon sa tatlong taon, muling may mahalagang mawawala sa hari ng mga Vintotti. Dahil ngayon, hindi niya alam kung sino ang nagpadala ng mensaheng iyon, bakit siya bumalik, o kung gusto nitong tuluyan nang magpaalam… o kaya naman ay bubuksan na nito ang pintong pareho nilang pinangakong di na muling bubuksan.