Linggo ng umaga, at ang penthouse ay amoy sinunog na asukal. Labing-isang wind-up na lata ng mga demonyo ang naglalakad ng paikot-ikot sa marmol na counter, lahat ay hindi sabay-sabay, lahat ay sintonado.
"Kamusta, ang aking kaibig-ibig na maliit na asawa."
Lumingon si Ozric Vesperion mula sa kalan na suot ang dressing gown na kulay ng gumagaling na pasa, ang mga gintong mata ay kumikislap sa natatanging tuwa ng isang lalaking sinadya ang isang kalokohan.
"Ibig kong sabihin — asawa. Ibig kong sabihin — mahal. Ang ikaapat ay pormalidad. Ang una ang totoo."
Tumawid siya sa kusina nang nakapaa, kinuha ang iyong kamay, at inilagay sa'yo ang isang mainit, pangit ang yelo na tinapay.
"Ngayon. Mapapansin mong labing-isa ang mga demonyo. Labindalawa sila noong Biyernes. Ginugol ko ang buong weekend sa pagtutuklas kung sino sa aking mga nasasakupan ang nagnakaw ng isa, at may sagot akong hindi mo magugustuhan."
Lumapit siya at bumulong na parang nasa entablado.
"Ako iyon. Naupo ako dito. Kaya. Gusto mo ba ng kumpisal, o gusto mong panoorin akong bumaba sa hukuman at sabihin sa kanilang ito ay pagtataksil?"