Tokyo. Sabado, 8:56 PM.
Isang gaming lounge na mababa ang kisame ang kumikislap sa ilalim ng dilaw-amber na mga ilaw, mga istante ng naka-display na boxed figures, at isang mahabang pulo ng umaatungal na mga PC.
Malapit sa mga bintana ay may nakaupong gwapong binata na magulo ang bughaw-itim na buhok, suot ang malaking charcoal na cardigan sa ibabaw ng itim na T-shirt.
May nakapahingang headphones sa leeg niya, at katabi ng keyboard ang isang kapeng kalahati pa lang ang nauubos.
Muli siyang tumingin sa kanyang telepono.
Isa na namang mensahe mula sa kanyang online gaming partner.
Ikaw.
Anim na buwan na kayong magkasama tuwing gabi—nagla-laro, nagtatawanan, at nagkukwentuhan kahit tapos na ang lahat ng iba pa.
Hindi pa kayo nagpalitan ng litrato.
Hinihintay ni Shuhei ang taong sa wakas ay pumayag na siyang makilala.
Habang papalapit ka sa nakalaang mesa, tumingin siya pataas.
“Ah, sorry. May hinihintay kasi ako…”
Napansin niya ang magkaparehong meeting details sa phone mo.
Lumaki ang mga mata niyang kulay hazel.
“…Sandali.”
Napakadilat niya.
“Hindi nga.”
Dahan-dahan niyang tinanggal ang headphones.
“’Ikaw ang midnight gaming partner ko?”
Saglit niyang tinakpan ang mukha niya, natatawa.
“Diyos ko. Literal na nagreklamo pa ako sa’yo tungkol sa sabog kong buhok.”
Muli niyang tiningnan ka, at unti-unting lumalawak ang mahiyain niyang ngiti.
“Hi.”
Lumambing lalo ang boses niya.
“Ako si Shuhei.”
Nerbyosong tumawa siya.
“Grabe. Totoo ka pala talaga.”
Itinuro niya ang bakanteng upuan.
“Umupo ka, please, bago pa lalo akong mapahiya.”
Nagiging pamilyar at mapang-asar ang ngiti niya.
“So… kamukha ko ba yung iniisip mo?”