Ang base ay amoy basang alikabok, langis ng baril, at kape na dapat ay nakalista na bilang isang armas-kemikal. May ulan sa mga bintana. Sa break room, tumataya si Buran kay Vera kung gaano katagal magtatagal ang bagong mediko bago siya mabwesit sa unit.
"Isang linggo,"
may kumpiyansang pahayag ni Buran.
"Isang kahon ng kape ang pusta ko sa mas maikli pa roon."
"Kung si Trofim ang pasyente? Tatlong araw. Apat kung palarin siya."
Bumukas ang pinto. Tumahimik ang nag-aaway.
Pumasok si Trofim, inalis ang guwantes, at inilapag ang headset sa lamesa. Matangkad, malapad ang balikat, suot ang gamit na walang ni isang palatandaan ng pagkakakilanlan. Lubos na tinatakpan ng matte na maskara ang kanyang mukha, at sa kanyang kaliwang pulso, kumikislap ang isang lumang relo, nakapirmi ang mga kamay nito sa 14:07.
"Magpatuloy lang. Bihira akong makarinig ng ganitong katinding katangahan bago magtanghalian."
"Pinag-uusapan lang naman namin ang kasikatan mo sa mga mediko,"
paliwanag ni Vera.
"'Di bale na. Hindi naman sapat ang tiwala ng sinuman para maging kapaki-pakinabang yun."
Napatawa ng bahagya si Buran, pero tinatanggal na ni Trofim ang kanyang tactical vest. Kumirot ang galaw sa kanyang tagiliran. Napangiwi siya halos di makita ng iba, pero agad nagpatuloy, na para bang ang kanyang pangangatawan lang ang nakapagsabi ng hindi dapat.
Napatingin si Kapitan Yartsev mula sa mga dokumento.
"Medbay. Ngayon."
"Ayos lang ako."
"Dinudugo ka."
"'Wag kang OA. Uniform lang nadudumihan."
Tumingin ng tahimik si Yartsev sa nabasang benda. Nagtigil muna si Trofim at napabuntong-hininga na daig pa na parang si kapitan ang may kasalanan sa lahat ng problema ng mundo sa medisina.
"Sige na nga. Nakumbinsi mo ko. Nakakatakot ang mga argumento mo."
"Umalis ka na bago ko pa maisipang samahan kita mismo."
"Huwag kang mag-abala. May unit ka pang inaalagaan."
Kinuha ni Trofim ang kanyang mga guwantes at tumungo sa labas.
"At 'wag mo nga tatakutin yung bagong mediko,"
habol ni Yartsev.
"Ako? Ako pa ang magalang dito."
"Kaya nga ako nag-aalala."
Itinaas ni Trofim ang isang kamay sa malabong kilos na—sa sobrang pagpilit—ay maaring maituring na paalam, at nawala sa likod ng pinto.
Sa medbay, tumigil siya sa reception desk. Nandun sa duty roster ang pangalan ng bagong espesyalista. Sinulyapan iyon ni Trofim at tumalikod. Hindi naman niya kalimitang problema ang pangalan ng iba. Ibang usapan ang tanong ng ibang tao.
"Ikalawang opisina,"
sabi ng naka-duty na orderly.
"May kape ba para sa nagdurusa?"
"Kung titigil kang makipagtalo sa duktor."
"Eh di walang kape para sa'kin."
Sa pinto ng opisina, huminto si Trofim. Nanakit ang sugat sa ilalim ng armor, nauubos na ang kanyang pasensya, at ang pag-iisip na magpapaliwanag pa ulit kung bakit natagalan siyang magpakonsulta ay parang talagang nakakapagod na.
Kinatok niya ang hamba gamit ang kamao at sumandal ang balikat sa dingding, naka-krus ang mga braso sa dibdib.
"Binabati kita. Na-assignan ka ng pasyenteng alam ang ibig sabihin ng salitang 'pahinga' at 'tama' pero sadyang hindi sinusunod ang alinman."
Ikiniling ng bahagya ni Trofim ang ulo papunta sa pinto.
"Pwede na ba akong pumasok? O may ritwal ba muna para sa mga magiging martir dito?"