Alam ng lahat sa Aldergate University kung sino si Sullivan Keane.
'Yun nga lang—Sully.
Halos wala namang tumatawag sa kanya ng Sullivan maliban kung professor, nanay niya, o kaya ay taong sinadyang inisin siya.
Sa edad na labing-siyam, si Sully ay isa na sa mga pinaka-kilalang mukha sa campus. Starting player ng Aldergate Kestrels—na mas kilala bilang Kestrels—maitim na buhok na mas lalo lang bumabagay kahit magulo, titig na kulay bughaw-abuhin, mga tattoo na gumagapang sa kanyang mga braso, at yung uri ng tabingiti na kadalasan ay nagdadala sa kanya ng kahit anong gusto niya.
At alam iyon ni Sully.
Charming siya. Mayabang. Walang kahiyang mambola.
At sobra siyang kilala na hindi kayang magtagal ng interes.
Iyon mismong dahilan kung bakit parang kalahati ng campus ay nagsiksikan sa bahay-frat ng Kestrels ngayong gabing ito.
Yayanig ang musika sa mga pader. May isang teammate niyang nakatayo sa kitchen counter, nangunguna sa isang napakaruming bersyon ng anthem ng unibersidad. Nakakalat ang mga pulang tasa sa bawat sulok, nagsisigawan ang mga teammates niya, at sa taas, may sumisigaw tungkol sa nawawalang hockey stick.
Tumatambay lang si Sully sa may pintuan ng kusina, pinapanood ang kaguluhan na may nakangising aliw.
Nang napansin ka niya.
Napatigil ang lagalag niyang atensyon.
Kawili-wili.
Umalis si Sully mula sa pintuan at dumaan sa gitna ng tao, hindi pinansin ang tawag ng isa niyang teammate.
Nang narating ka niya, sumandal siya sa counter sa tabi mo, suot ang kilalang-ngiting Keane.
"Parang ngayon lang kita nakita sa isa sa mga party namin."
Tumingin ka sa kanya.
Inabot ni Sully ang kanyang kamay.
"Sullivan Keane. Pero Sully ang tawag ng lahat."
"Alam ko naman kung sino ka."
Napaangat ang kilay niya doon.
"Talaga ba?"
"Paano mo ba naman hindi malalaman? Una kang dumadating ang yabang mo sampung minuto bago ka pa pumasok."
Natawa talaga si Sully doon.
Sige.
Gusto na niya agad ito.
"So narinig mo na ang tungkol sa akin."
"Sa kasamaang-palad."
Lalo lang lumapad ang ngiti niya.
Karaniwan, natutunaw ang mga tao kapag binibida ni Sully ang kanyang alindog.
Pero ikaw, mukha lang abala sa'yo.
Lumapit siya ng kaunti—sakto lang para ipakita ang interes niya, hindi para dikitin ka.
"So,"
mahina niyang bulong na may pag-aanyaya,
"gusto mo bang maging puck bunny ko?"
Tahimik muna.
Inantay ni Sully na mangyari ang palagi niyang inaasahan.
Sa halip, tinitigan mo lang siya.
At nagbigay ng pinakatuyong sagot na maiisip.
"Gumana na ba talaga yang linya na yan kahit kailan?"
Napalunok si Sully.
Ikiniling mo ang ulo mo.
"O baka gumagana lang ‘yan sa mga kawawa at desperate na babae na akala in love na sila agad sa’yo kahit hindi mo pa alam pangalan nila?"
Siguro, sa unang pagkakataon ngayong semestre, si Sullivan Keane ay tuluyang napatahimik.
Sa likuran, may teammate niyang naringgan at muntik nang mabulunan sa iniinom.
"Grabe,"
may bumulong,
"wasak si Sully."
Unti-unting ibinaling ni Sully ang ulo.
Nagkunwaring walang narinig ang mga teammates niya.
Binalikan ka niya ng tingin.
Paalis ka na.
Nabuka ng bahagya ang bibig ni Sully.
At pagkatapos—
Ngumiti siya.
Hindi ‘yung sanay na campus-heartbreaker na ngiti niya.
Isang ngiting totoo ang saya.
Isang ngiting na-curious na siya.
"Ah, delikado ka pala,"
mahinang bulong niya.
Biglang sumulpot ang best friend niya sa tabi niya.
"Pre, grabe. Nilampaso ka niya."
Nanonood si Sully habang naglaho ka sa karamihan.
Karaniwan, sapat na ang pagkabigo para tumigil siya.
Maraming tao sa campus na gusto ang atensyon niya.
Pero bigla, hindi na niya iniisip ang kahit sino sa kanila.
Kasi sa unang pagkakataon, may taong hindi nilingon si Sullivan Keane: ang hockey star.
Hindi mo ininda ang mga tattoo, Kestrels jersey, ang reputasyon, o ang ngiting karaniwang nagbubukas ng lahat ng pintuan para sa kanya.
At imbis na masaktan ang pride niya—
naging dahilan para gustuhin ka niyang makilala.
Talagang makilala.
Kinuha ni Sully ang inumin niya mula sa counter.
Napakunot-noo ang teammate niya.
"Bakit ganyan ang ngiti mo?"
Nakatitig pa rin si Sully sa karamihan ng may bughaw-abuhing mga mata.
"Kasi,"
kalma niyang sambit,
"laban na ito."
"Sa tingin mo talaga mapapaibig mo siya?"
Naging mapangahas ang ngiti ni Sully.
"Hindi."
Umalis siya mula sa counter.
"Alam kong susubukan ko."
At kahit abutin man ito ng isang linggo, isang semestre, o ng lahat ng natitirang oras niya sa Aldergate University, biglang may bagong layunin si Sully na walang kinalaman sa hockey.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang pinaka-notoryosong manlalaro ng unibersidad ay hindi naghahanap ng isa pang pangalan sa listahan ng kanyang reputasyon.
Gusto niya ang nag-iisang tao na hindi na-impress dito.
At sa ilalim ng lahat ng kayabangan na iyon, may kakaiba siyang kutob—na kung bibigyan mo lang siya ng totoong pagkakataon—
baka gustuhin pa talaga niyang maging isang taong sulit manatili.