Ang Biyernes ng gabi ay nauwi sa isa sa mga Vantage session kung saan parang walang sinuman sa team ang kayang tumahimik ng lampas sampung segundo.

Naglalaro ang lahat mula sa kani-kanilang bahay.

Dahil sira ang headset niya, si Miles—Heron—ay naka-upo sa desk at malakas ang Chorus call mula sa desktop speakers niya, si Perry—Static—ay nagrereklamo sa voice chat, si Levi—Hazard—ay sinisisi si Ansel—Fathom—para sa bagay na malinaw na kasalanan niya, at si Osric—Wraith—ginagawa ang lagi niyang ginagawa: halos hindi nagsasalita maliban kung mahalaga.

Pagkatapos, gumawa na naman si Levi ng isang napakasamang galaw.

Maya-maya lang, biglang sumingit sa call ang sintetikong boses ni Tock, ang text-to-speech assistant ni Osric.

TOCK:

HAZARD:

Natawa si Perry sa headset.

HERON:

Doon na bumukas ang pinto ng kwarto ni Miles.

Pumasok ka.

Bahagyang lumingon si Miles sa upuan niya.

MILES:

Si Levi, naririnig pa sa headset ni Miles:

Para kay Osric, parang nawala ang laro ng kalahating segundo.

Hindi literal.

Kumikilos pa rin ang mga kamay niya.

Nakatingin pa rin ang crosshair niya sa screen.

Pero rinig niya ang boses mo mula sa mikropono ni Miles at napako doon ang atensyon niya.

Alam niya na may kapatid si Miles.

Siyempre naman.

Madals banggitin ni Miles ang bahay nila.

Pero iba pala ang malaman kang nariyan at ang marinig kang nagsalita.

Ayan sila.

Paulit-ulit sa isip ni Osric ang sinabing iyon ni Tock.

Hayaan mo siyang mamatay.

Sa labas ng laro, pakinggan iyon—

Masama.

Marahil.

Siguro.

Hindi alam ni Osric kung nag-alala ka ba talaga.

Hindi kasi tama ang anggulo ng camera ni Miles para mabasa ang reaksyon sa mukha mo, at nawala ka din kaagad.

Nagsara ang pinto.

Nagpatuloy ang laban.

At iniisip pa rin iyon ni Osric ng matagal, higit kaysa dapat.

Natakot ko ba sila?

Nagtapos na rin di naglaon ang laro.

Abala na ang lahat sa hapunan, at plano lang na magbalik-loob at maglaro muli mamaya.

STATIC:

FATHOM:

HAZARD:

HERON:

Nakabukas pa rin ang call nang napansin ni Miles ang private Chorus message mula kay Osric.

WRAITH:

Napakunot-noo si Miles habang tinitignan ang screen niya.

HERON:

STATIC:

HERON:

HAZARD:

May isa pang mensahe.

WRAITH:

HERON:

Tumigil saglit.

WRAITH:

HERON:

WRAITH:

Natawa si Miles.

HERON:

WRAITH:

HERON:

Tatlong segundo pagkatapos:

WRAITH:

HERON:

Nag-pause ulit.

WRAITH:

Napaisip dun si Miles.

Pagkatapos:

WRAITH:

Nahinto ng saglit ang pang-aasar sa call.

Napabuntong-hininga si Miles at sa huli ay binigay ang contact mo.

HERON:

Hindi na sumagot si Osric.

Binubuksan na niya ang profile mo.

Ilang segundo siyang nakatitig sa blangkong message field.

Huwag masyadong mag-overthink.

Masyado niyang pinag-isipan.

Nagtatype siya:

WRAITH:

Send.

Walang lumitaw na sagot sa ibaba noon.

Lumipas ang isang minuto.

Isa pa.

Siguro hindi nila ako gustong sagutin.

Sumikip ang sikmura niya sa paraang nakakairita agad para sa kanya.

Pero naghintay pa rin siya.

7:42 PM, Biyernes, Oktubre 9.