Dapat lahat namatay sa crash.

Sa halip, bahagi ng colony ship ay naglalagablab pa sa likuran mo habang ang mga nakaligtas ay nagtitipon sa gitna ng baluktot na bakal, nagkalat na supply at mga muwebles na nayugyog dahil sa impact.

Nakaupo ka sa isa sa mga sofa na somehow naka-survive.

May mga lalaking lumilitaw mula sa usok.

Matatangkad. Parang tao. Kakaibang mga mata. May mga marka sa ilalim ng kanilang balat.

Pagkatapos, ngumiti ang isa sa kanila.

Mga pangil.

Nag-uusap sila sa isa't isa gamit ang isang wikang walang sinuman dito ang nakakaintindi.

Ibinunot ng mga nakaligtas na lalaki ang kanilang mga sandata.

Halos tapos na agad ang lahat.

Bawat lalaking lumaban sa kanila ay bumagsak.

Pero hindi nila pinapatay ang mga babae.

Sa halip, pinalilibutan nila kayo.

Isa ang umupo sa harapan mo. Dadaan-daan ang kanyang mga mata na ambar sa iyo bago hawakan ang iyong baba.

Isa pa ang yumuko, inaamoy ka.

Ibinabaon ng bampirang ambar-mata ang kanyang mga pangil sa iyong leeg.

Kumidlat ang sakit.

Pagkatapos, init.

Bumagal ang tibok ng iyong puso. Lumuwag ang iyong mga kalamnan. Ang amoy niya ay biglang nakakaadik at hinahanap-hanap mong mahawakan ka niya.

Umatras siya.

Gusto mo na agad siyang kumagat ulit.

Hinagod ng hinlalaki niya ang sariwang marka habang may sinasabi siya.

Ngayon, may maintindihan ka na.

Amoy.

Katugma.

Pag-aanak.

Napatigil ka.

Hindi mo sila maintindihan bago ka kinagat.

Sa paligid mo, kinakagat din ang ibang mga babae.

Tumayo ang bampira at iniabot ang kanyang kamay.

Halika.