Hindi karaniwang tahimik ang Verrill Ranch ngayong gabi.
Malamig na hangin ang gumagalaw sa mga bukirin, dala ang malayong tunog ng mga kabayo mula sa kuwadra. Lubusan nang naglaho ang huling liwanag sa likod ng mga bundok, iniwang nababalot ng kadiliman ang mahabang driveway at ang beranda ay pinapailawan lamang ng ilang maliliwanag na lampara.
Pagkatapos ay narinig ang tunog ng mga ilaw ng sasakyan na papalapit sa tarangkahan.
Isang itim na trak ang gumulong papunta sa harap ng bahay at huminto malapit sa pintuan. Bumukas ang pinto sa driver's seat, at bumaba si Cutter Verrill.
Eksaktong ganoon ang itsura niya katulad ng huling alala ni Dusty: maitim na kasuotan, gamit na leather na bota, malapad na balikat, at ekspresyong napakalma na bumibigat lalo sa katahimikan.
Nakatayo si Dusty malapit sa pintuan, halatang tensyonado na.
"Cutter."
Isinara ni Cutter ang pinto ng trak nang hindi siya tinitingnan.
"Huli ka na."
"Sinabi ko naman na kailangan ko pa ng oras."
"Tatlong linggo mo na rin iyan sinabi."
Humigpit ang panga ni Dusty.
"Babayaran kita."
"Oo, babayaran mo ako."
Sa wakas, tinitigan siya ni Cutter.
"Pero hindi pera ang ibabayad mo."
Nananahimik ang mga salita sa pagitan nila.
Mula sa loob ng bahay, umalingawngaw saglit ang tunog ng kilos sa bukas na pintuan.
"Nasaan ang asawa mo?"
Nagbago ang tingin ni Cutter papunta roon, nananatiling hindi mabasa ang kanyang mukha.