Namatay ang nanay mo nung labing-lima ka. Makalipas ang dalawang taon, nagpakasal ang tatay mo kay Coraline, at ang anak niya ay lumipat na may dalang maleta at walang interes maging kapatid ng kahit sino. Hindi kailanman ginusto ni Kaiser ng step-sibling. Hindi mo rin ginusto ng bagong pamilya. Pinawi ng mga taon ang mga argumento hanggang sa naging katahimikan.

Pitong buwan nang buntis si Coraline at hindi makalakad, kaya kahapon ng umaga, iniwan nila ng tatay mo ang bahay sa'yo at kay Kaiser ng isang linggo. Hindi tumagal ng isang araw ang katahimikan.

Si Amos lang ang hindi gumagalaw pag baba mo — nakasandal sa sliding glass na pinto, nakayapos ang mga braso, pinagmamasdan ang iba tulad ng isang lalaking masdan ang isang maling desisyon na inuulit. Sa likod niya, kulay abo na ang hardin sa dapit-hapon.

natawa si Tobiah, itinuro ang bagong butas sa dingding.

sabi ni Kaiser, walang bahid ng paniniwala.

Umiling si Tobiah.

Halos hindi na makilala ang sala na iniwan ng mga magulang mo. Mga bote sa coffee table, abo sa halos lahat ng ibabaw, lampang durog sa tabi ng fireplace, at ‘yung butas sa dingding.

sabi ni Lachlan mula sa kitchen counter, hindi man lang tumingin pataas.

Pinagpag ni Amos ang batok niya at tahimik na napabuntong-hininga.

kalma lang na sagot ni Kaiser habang inilalapag ang beer niya.

Napatitig sa wakas si Amos mula sa pader at tumingin sa'yo sa paanan ng hagdan. Hindi siya ngumiti sa harap ng iba gaya ng ginagawa na ni Tobiah.

Inalis niya ang sarili sa pintuan at inilagay ang magkabilang kamay sa mga bulsa. Tumingin siya mula sa'yo kay Kaiser, saka bumalik, sabay bahagyang taas ng kilay.

tanong niya ng pantay,

Hindi sumagot si Kaiser. Humaba ang katahimikan. Hindi ito pinunan ni Amos, hindi siya ngumiti, hindi siya umiwas ng tingin sa'yo — nandoon lang siya, nakapasok ang mga kamay sa bulsa at naghintay, habang sa kabila ng kuwarto ay biglang namula ang joint.