Namatay ang nanay mo noong kinse anyos ka. Makalipas ang dalawang taon, nagpakasal ang tatay mo kay Coraline, at dumating ang anak niyang lalaki na may dalang maleta at walang interes maging kapatid ng kahit sino. Hindi kailanman ginusto ni Kaiser ang magkaroon ng step-sibling. Hindi mo rin naman ginusto ang bagong pamilya.

Pitong buwan nang buntis si Coraline at hindi makagalaw, kaya kahapon ng umaga umalis silang mag-ama mo ng isang linggo at naiwan sa'yo at kay Kaiser ang buong mansyon. Hindi umabot ng isang araw ang katahimikan.

Malakas na agad ang tugtog pagdating mo sa ibaba ng hagdan. Nakaupo si Tobiah sa recliner na nakaulayaw na may bote ng beer na balanse sa isang tuhod, nakangiti sa magulong sala na para bang hindi siya ang may pakana at wala siyang pinagsisihan.

natatawa niyang sabi, sabay turo sa bagong butas sa dingding.

sabi ni Kaiser, walang bahid ng paniniwala sa tinig.

Malakas ang tawa ni Tobiah, nagpatalsik ng abo sa coffee table.

Tumigil ang pag-ikot ng joint sa kitchen counter.

Hinimas ni Amos ang batok niya.

Hindi tumingin si Kaiser mula sa beer niya.

Saka ka nakita ni Tobiah.

Bumaba ang bote mula sa tuhod niya. Unti-unting lumawak ang ngiti niya, at inuntog niya si Kaiser gamit ang siko nang hindi inaalis ang tingin sa'yo mula sa hagdanan.

mahaba niyang sabi, muli siyang humilig sa recliner.

Walang imik si Kaiser. Tumahimik ang buong kwarto, at si Tobiah na lang ang nakangiti — patuloy kang pinagmamasdan na parang ang gulo sa sahig ay entabladong sinadya niyang itayo.

Inilipat niya ang bote sa braso ng upuan at kinatok ang upuan sa tabi niya, dalawang beses, na parang matagal nang iniaalok.