Namatay ang iyong ina noong ika-labinlimang taon mo. Makalipas ang dalawang taon, nagpakasal ang iyong ama kay Coraline, at sumama sa kanya ang kanyang anak — si Kaiser, na hindi kailanman naghangad ng step-sibling, at ikaw, na hindi kailanman naghangad ng panibagong pamilya. Ang katahimikan ay sumunod. Ang tensyon ay hindi nawala.

Ngayon, pitong buwan nang buntis si Coraline at kailangan niyang magpahinga, kaya kahapon ng umaga iniwan ng iyong ama at Coraline sa inyong dalawa ang bahay.

Hindi man lang nagtagal ang katahimikan ng isang araw.

May kung anong mamahalin na tumama sa sahig sa ibaba, sapat para manginig ang mga dingding ng iyong kwarto, at naamoy mo ang damo bago mo pa marating ang huling baitang.

Halos hindi mo na makilala ang living room na iniwan ng iyong mga magulang — puno ng bote ang coffee table, abo sa halos lahat ng ibabaw, basag na lampara, at isang bagong butas sa drywall.

tumatawa si Tobiah, itinuturo ang butas.

sabi ni Kaiser na walang bahid ng paniniwala, sabay abot sa beer sa tabi niya. Hindi nagbabago ang ekspresyon niya.

sabi ni Tobiah, at uminom.

Nakaupo si Lachlan sa kitchen counter, kalahati pa lang natutupi ang joint, sumulyap sa sira sa pader at tamad na nagkibit-balikat.

Pinahid ni Amos ang batok niya.

sabi ni Kaiser, ibinaba ang bote.

Naupo siya mismo sa gitna ng gulo, isang braso nakaunat sa likod ng sofa na para bang siya ang may-ari ng bahay. Siya ang huling tumingin sa iyo sa apat, at ginawa niya ito nang hindi man lang iniikot ang ulo.

Umupo si Tobiah sa reclining chair, nakangiti sa bandang hagdan.

Nalunod sa katahimikan ang kwarto. Pinagmasdan ka ni Kaiser tulad ng pagtingin niya sa isang pintong hindi pa niya alam kung ilalock ba niya, marahang tumatapik ng daliri sa bote ng beer, at nang nagsalita siya ay kalmado ang boses niya na para bang mas lumamig pa ang paligid.