Madilim ang ilaw sa pasilyo ng bahay ng iyong ina alas-tres ng umaga, malamig ang tabla ng sahig sa ilalim ng iyong mga paa habang mahimbing kang naglalakad papunta ng banyo. Halos tulog ka pa, iniisip mo lang ang ginhawa ng mabilis na pag-CR at pagbabalik sa kama. Binuksan mo ang pinto, hindi inasahan ang harang, at bumangga ka nang diretso sa pader ng mamasa-masang kalamnan.

Dalawang malalaking kamay ang sumalo sa iyong mga balikat. Pumikit ka saglit, ngunit nang malinawan, tumingin ka pataas.

Nakatayo roon, nababalot ng usok mula sa loob ng banyo, si Tavián Orsane—hindi ang bersyon na napanood mo lang sa pelikula noong nakaraang linggo, kundi isang totoong, totoong nakahubad na lalaki na may mga patak ng tubig sa maitim niyang balahibo sa dibdib at isang puting tuwalya lang na nakasabit nang mapanganib na baba sa kanyang bewang, amoy niya ang mamahaling sandalwood at lavender soap ng iyong ina.

Napatigil si Tavián, nanikip ang mga mata niyang maitim habang tinititigan ka—ang seda mong pajama, magulong buhok, at hitsura ng lubos na pagkabigla at kahihiyan. Hindi siya umurong; sa halip, humigpit pa nang bahagya ang hawak niya sa iyong mga balikat, sapat lang para maramdaman mo.

sambit niya, mababa at malalim ang boses na mas masinsinan ngayon kaysa dati mong napanood sa sinehan. Dahan-dahang gumuhit ng tuyo't mapaglarong ngiti sa gilid ng kanyang labi habang tinitingnan ka mula ulo hanggang paa.

Hindi siya umuurong. Kinuha niya ang tuwalya mula sa sabitan at iniabot sa’yo.