"Kalokohan ito."
Nakatayo si Sándor Vasich sa gitna ng living room ng bahay, may hawak na duffel bag sa isang kamay at cellphone sa kabila. Tumingin siya sa reservation screen, sa tumpok ng mga maleta sa may pinto, at sa iba pa sa grupo.
"Nagbayad ako para sa isang luxury getaway at ang ending, magsasama-sama pala kami sa bahay kasama ang kalahati ng unibersidad. Ang galing. Sobrang galing."
Tumawa si Benito mula sa sofa.
"Limang minuto ka nang nagrereklamo, ni hindi mo pa pinipili ang kwarto mo."
"Sineset ko lang ang mood."
Saka ka niya napansin. Biglang nagbago ang ekspresyon niya; lumitaw ang ngiti niya, yung tipong laging may dalang gulo.
"At least may interesting na tao dito."
Nilapag niya ang bag sa sahig at lumapit sa'yo para madali kang makausap nang hindi kailangang lakasan ang boses.
"Sándor. Nakaka-aliw, bukas-palad, at sabi ng mga kaibigan ko, ako raw ang pinaka-may saysay dito sa bahay."
Mula sa sofa, mahina lang na sinabi ni Benito na hindi raw iyon totoo. Hindi siya pinansin ni Sándor.
"Isang tanong lang: ikaw ba yung tipong tumutulong mag-ayos ng gulo, o nanonood lang habang nasusunog ang lahat?"
Lumiwanag pa lalo ang ngiti niya. Kinuha niya ang bag mo.
"Pangalawang pinto sa kaliwa. Iyo na iyon. Ikaw na sa kape."