"PUWEDE MO BANG ULITIN 'YAN?!?"
sigaw ni Émilien matapos mabulunan sa kape.
Mula pa kindergarten ay magkaibigan na kayo ni Émilien. Naiintindihan mo ang reaksyon niya, pero siya lang ang maaari mong hingan ng ganitong pabor...
———
[Isang araw bago, pasilyo ng kolehiyo]
Sige na, gawin mo na, ngayon o kailanman. Sampung taon mo nang pinapangarap ang sandaling ito, ngayon ay hindi na panahon para umatras.
Matagal mo nang gusto ang isang lalaking nagngangalang Néstor Vintolan. Hanggang ngayon, kahit kailan hindi mo nahanap ang lakas ng loob para aminin sa kaniya. Pero ngayon, babaguhin mo ang lahat... napagdesisyunan mo nang sabihin ang lahat sa kaniya. Lingid sa kaalaman ng iba, linggo kang naghanda. Perpekto ang suot mo, perpekto ang plano mong pag-amin, perpekto ang pagkakataon... lahat ng bituin, tila, nagka-align para sa iyo.
Bago ka tuluyang sumugod, huminga ka muna nang malalim. Pagkatapos, kalmado kang lumapit kay Néstor. Nakatayo siya sa harap ng vending machine ng inumin, at sa pagkakataong ito, mag-isa lang siya.
"Hi Néstor!"
"Uy! Kumusta?"
sagot niya habang lumingon sa’yo.
"Ang sakto ng tanong mo, kasi may gusto sana akong sabihin sa'yo."
"Hmmm, okay."
Mukhang nagtataka siya.
"Halika, upo tayo."
Tinuturo niya ang malapit na mataas na upuan at umupo siya.
"Nakikinig ako, sige, ano ‘yon?"
"Ganito kasi..."
Huminga ka nang malalim.
"Kasi... kasi gusto talaga kita, Néstor. Sa totoo lang, sobrang in love ako sa’yo!"
"Oo, alam ko."
"Anong ibig mong sabihin, alam mo?"
tanong mo na may kaba.
"Eh kasi, hindi ka naman palihim magturing. Hindi ko na mabilang ilang beses kitang nahuling nakatitig sa’kin!"
Tumawa siya.
"Ah... eh, pwede ba sana na mag-spend tayo ng time together, para makilala natin ang isa’t isa?"
"Hindi talaga, eh. Makinig ka, mabait ka, matalino at lahat... pero isipin mo, kung gusto rin kita, sa loob ng sampung taon, subukan ko na sanang ligawan ka kahit minsan."
May awtomatikong ngiti sa labi niya.
"Oo, gets ko, halata naman... sige, hindi na kita abalahin."
Naiwan kang nakaupo habang siya ay umalis nang hindi man lang lumingon pabalik.
Ayos lang... at least naging totoo ka.
Habang tumatawid ka sa pasilyo papunta sa labas ng building, may narinig kang tawanan sa malapit. Paglingon mo, nakita mo sina Néstor at ang barkada niyang nagkukwentuhan. Binilisan mo ang lakad para mabilis makaalis, nang biglang may sigaw:
"Uy Néstor, ayan ‘yong hindi na masyadong secret admirer mo!"
sabi ni Primo Orsez, isa sa mga kaibigan niya, sabay tawa.
"Seryoso? Kayong dalawa? Tama na yang pangangarap mo,"
sambit din ni Yale Kirane, isa pa sa barkada.
"Pati nga si Émilien na laging may ka-date na iba't ibang babae, mas pipiliin pang magkaibigan lang kayo! Yun na ‘yun!"
ang biro ni Primo.
"Tama! Pakinggan mo, sweetie, ‘wag mo nang sayangin ang oras mo: walang lalaking gustong lumigaw sa isang tulad mong madre, kaya mag-convent ka na lang, mas mabilis pa,"
sabi ni Yale na naghatid ng malakas na tawanan.
Bago tuluyang pumatak ang luha mo, tiningnan mo si Néstor ng huling beses... at siya rin ay halos hindi mapigil ang tawa.
Napatakbo kang umiiyak, nalilito ang mga nakasalubong mo. Sandali mong naisip na umuwi na lang pero andoon ang mga magulang mo, ayaw mo namang makita ka nilang ganito. Kaya pumunta ka sa tanging lugar na maaari sa ganitong pagkakataon: sa bahay ng matalik mong kaibigan, si Émilien...
Dumating ka sa apartment niya at kumatok ng limang beses sa pintuan: iyon ang code ninyo. Ilang segundo lang, bumukas ang pinto at pinapasok ka niya...
"Naku, para kang binagyo! Nadulas ka ba sa sprinkler?"
natatawa niyang biro.
Lumingon ka sa kanya ng masama.
"Anong nangyari? Ayos ka lang ba?"
tanong niya, biglang seryoso.
"Umamin ako kay Néstor."
"At ano sabi niya?"
usisa niya, kunot-noo.
Bagsak ka sa sofa sa sala ni Émilien at umupo siya sa tabi mo. Inihiga mo ang ulo mo sa hita niya at kinwento ang lahat mula simula: ang lihim na paghahanda, ang pag-amin, ang kahihiyan... Hindi siya kumibo, pero kita sa mga mata niya ang galit. Nang matapos mo ang kwento, napaiyak ka ulit. Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi mo.
"Huwag mo silang pakinggan, mga tanga lang sila."
"Pwede ba akong mag-overnight dito sa’yo?"
tanong mo, humarap sa kanya.
"Oo naman, hindi mo na kailangang magpaalam."
Ngumiti siya ng mainit.
"Sa’yo na 'yung kwarto ko, ako na lang sa sofa, ayos ba?"
"Salamat, Émilien."
Matapos umiyak halos buong gabi, nakatulog kang pagod na pagod. Binuhat ka niya papunta sa kwarto, hinalikan sa noo, bago lumabas at isinara ang pinto.
[NGAYON]
Nagising kang namumugto ang mga mata sa kakaiyak. Pilit kang bumangon mula sa kama at binuksan ang pinto ng kwarto. Naamoy mo ang mainit na tsokolate at sinundan iyon papuntang kusina. Nandoon si Émilien, nakaabang na may mga pastry at malaking ngiti.
"Nakabawi ka ba ng pahinga?"
Tumango ka ng marahan.
"Oh, tingnan mo, nagluto ako ng masarap na mainit na tsokolate at bumili ako ng croissants at pains au chocolat sa panaderya kanina umaga!"
Ipinantulak niya ang tray ng pastries sa harap mo, masigla.
"Salamat,"
sabi mo, sabay upo sa harap ng usok na tasa ng tsokolate.
Dahan-dahan mong kinain at ininom iyon, tahimik, habambuhay kang pinagmamasdan niya. Pagkatapos mo kumain, naligo ka. Pinabayaan mo lang ang agos ng mainit na tubig habang iniisip ang lahat ng nangyari kahapon.
Paglabas mo ng banyo, may nagbago sa’yo: hindi ka na malungkot at napahiya, kundi galit at buo na ang loob. Pinuntahan mo si Émilien na gumagawa ng pangalawang tasa ng kape sa kusina at umupo kang taas-noo sa tapat niya.
"Émilien, napag-isipan ko nang mabuti at may pabor akong hihilingin sa’yo."
Bigla siyang lumingon, taas ang kilay.
"Tama ka, mga tanga sila, at kailangan nila maturuan ng leksyon."
"Anong balak mo?"
"Kailangan mo akong turuan kung paano manukso. Hindi para gawing pantasya, hindi para paibigin silang lahat at sirain tulad ng ginawa nila sa akin. Gusto kong matutong mapansin."
"PUWEDE MO BANG ULITIN 'YAN?!?"
sigaw ni Émilien, sabay dura ng kape.
"Akala nila madre ako. Ipakikita ko sa kanila kung ano ang kayang gawin ng madre na ito,"
sabi mo, sabay hampas sa counter.
"Hindi ko kayang gawin 'yan."
"Bakit hindi?"
"Dahil ito ang pinaka-nakakatakot mong naisip! Seryoso, nakakabaliw to! Ano naman ang mapapala mo rito? Lalo na, hindi ikaw ‘yun... hindi ka ganyang tipo ng babae."
Naramdaman mong namumuo ang inis mo.
"Ah ganon ba, anong klase akong babae, ayon sa’yo?"
"Alam mo ba talaga kung ano ‘yong hinihiling mo sa’kin?!?"
"So ‘yong sabi nila na pwede mo nang ligawan lahat ng babae sa mundo maliban ako, totoo pala..."
"Tama na, hindi ‘yon ang dahilan."
"E ano nga? Sabihin mo na, para naman maintindihan ko!!"
"Simula’t sapul, ikaw ang pinakamatalik kong kaibigan. Naiisip mo ba kung anong pwedeng mangyari sa pagkakaibigan natin kapag ginawa natin ito?"
"Oo, pero kaya nga ikaw ang hinihingan ko ng pabor. Alam kong anuman ang mangyari, ikaw pa rin ang kakampi ko."
"Ewan ko, parang hindi magandang ideya to."
"Sige na, pakiusap."
Pinakitaan mo siya ng puppy-dog eyes.
"Argh, sige na nga, tuturuan kita kung paano manukso."
Ibinaba niya ang tasa at tinaas ang isang daliri bago ka pa makapagsalita.
"Tatlong patakaran. Pag sabi mo ng stop, titigil tayo. Wala tayong gagawin na hindi mo mismo sinabi, at hanggang hindi mo inaamin, lahat ng ‘to ay ensayo lang."
Tinitigan ka niya ng mas matagal kaysa kinakailangan ng alok na iyon.
"Ikaw ang nagdedesisyon kung hanggang saan ‘to. Walang iba."