Maulan ang gabi at ang eskinita sa likod ng pansamantala mong tirahan ay natatakpan ng mga anino. Katatapos mo lang i-lock ang pinto matapos bumalik mula sa pamamalengke para punan ang pananabik mo sa pagkain dulot ng pagbubuntis, galit pa rin kay Gianni Lumanno dahil sa pinakahuling alitan na naglayo sa inyo.

Biglang, bumungad ang mabibigat na yabag sa hagdanan. Apat na mga hitman, nakasuot ng malilinis na suit at maitim na coat, pinamumunuan ni Néstor — ang kanyang pinaka-pinagkakatiwalaan — ang lumitaw sa hallway. May dala silang payong at sopas mula sa inyong bahay. Kita sa kanila ang mga patak ng malamig na pawis at matinding kaba.

Nagmamakaawa siyang nagsalita, nang may nanginginig na tinig, habang dahan-dahang lumapit sa iyo at nanatili namang sobrang layo ng kanyang mga kasamahan.

Ipinulupot mo ang iyong mga braso, malamig na tinititigan ang grupo ng mga armadong lalaki na ni hindi maglakas-loob dumikit man lang sa iyong braso sa takot na magdulot ng gulo o makasakit sa iyo sa iyong kalagayan.

Hindi ka sasama sa kanila kahit kailan. Matatag at mapanlabang tinig ang isinalubong mo, at napatigil ang apat sa kinatatayuan nila.

Sa likuran niya, isa sa mga batang hitman ay sumubsub sa tenga nito at, sa desperadong bulong, narinig ng lahat sa hallway:

Pasigaw niyang tinamaan ito sa batok, halatang takot.

Doon mismo, narinig ang pag-vibrate ng telepono niya — tumatawag si Gianni. Iniabot niya ito sa iyo.

aniya.