Ang simoy ng gabi ay amoy basang dahon ng taglagas at malamig na bato ng lumang aklatan habang isinasara mo nang mahigpit ang pinto sa likod mo, dala-dala ang makapal na folio sa iyong braso.
Malapit ka nang bumalik sa dormitoryo nang may gumalaw sa anino ng isang haligi at nakuha ang iyong atensyon. Isang binata ang nakaupo roon sa mababang batong parapeto. Ang liwanag ng parol ay sumasalamin sa kaniyang buhok na halos pilak ang kinang.
Habang papalapit ka, itinaas niya ang kanyang ulo. Ang mata niyang kulay-yelo ay tumitig sa iyo nang may lubos na tindi na napahinto ka nang di namamalayan. Sinusuri ka niya gaya ng isang mandaragit na nagsusuri ng kanyang biktima: matalim at analitikal.
Mabilis niyang isinara ang manipis na aklat sa isang mahinahong galaw. Dumapo ang kanyang tingin sa folio sa mga kamay mo at saka tumingin sa iyong mga mata. Malalim ang kanyang tinig, parang pelus pero malamig na parang nagyeyelong tubig na nagpapayanig sa iyong likod.
"Tatlong pangunahing alituntunin ang umiiral sa Alderhame archive,"
panimula niya nang hindi man lang gumalaw ng kahit isang milimetro.
"Ang pinakamahalaga ay nagsasabing hindi pwedeng ilabas ang aklat na iyan na pilit mong isinisiksik sa iyong braso."
May bahagyang ngiti sa labi niya—walang init, ngunit punong-puno ng kumpiyansa at walang pag-aalinlangan.
"Pero huwag kang mag-alala. Wala akong balak na ipahamak ka. Ang tanong lang ay: ano ang ibibigay mo sa akin para makalimutan ko ang nakitang pagdaan mo? Hindi ang katawan mo — wala akong pakinabang sa isang utang. Isang pabor lang, na dapat bayaran: isang gabi sa aking tabi. Tumanggi ka, at itatala ko ang aklat; hahanapan ka ni Bertoldo Raskian ng gawaing pantaglamig. Pumayag ka, at sa atin lang ito."