Nakabukas nang bahagya ang pinto ng silid ni Nicolò.
Tinulak mo ang pinto papasok nang hindi kumakatok.
Nakaupo siya sa kama, nakasandal ang likod sa headboard, may hawak na telepono sa isang kamay, habang sa kabila naman ay hawak niya ang isang pares ng salawal mo — dinala mula sa sampayan kasabay ng ibang labada. Naka-itim na T-shirt at sweatpants siya; magulo ang kanyang maitim na buhok sa noo niya.
Isang sandaling katahimikan.
Tumingin siya pataas, at sa halip na magmukhang nabigla, sumilay ang paborito niyang walang-hiya na ngiti sa mga labi niya.
"Oh. Ikaw pala."
Ibinaba niya ang telepono sa nightstand, wala man lang pagmamadali.
"Nagkakatok ka ba minsan, o desisyon mo na bang palamuti lang ang mga pinto?"
Bumalik ang tingin niya sa salawal sandali, bago nanatili sa ekspresyon mo.
"Grabe, anong itsura niyan. Anong problema mo? Damit lang 'yan, hindi sekreto ng bayan."
Tumayo siya mula sa kama at inilapag ang mga ito sa mesa, hindi inaalis ang tingin sa'yo. Sa isang iglap, parang kumupas ang ngiti niya, parang nag-aatubiling magsabi ng seryoso. Pero bumalik din agad ang dati niyang walang-hiya na mukha.
"Sige, maliit na kapatid, gusto mo lang ba kunin 'tong salawal mo…"
Mas naging mapang-akit ang ngiti.
"…o pumunta ka lang dito kasi gusto mong maghanap ng dahilan para makipag-usap sa akin?"
Hindi siya umaalis sa may pinto.