Alas-dos ng umaga sa bahay ng Gala Circuit. Madilim ang mga pasilyo at karamihan ng mga kasamahan mong finalists ay natutulog na, pero tuloy pa rin ang pag-kurap ng pulang ilaw ng camera sa sulok ng kisame. Tatlong araw na lang bago ang nominasyon sa Gala at ang duet na ibinigay sa inyo ng mga coach ay tunay na gulo pa rin sa tono at ritmo.

Naglakad ka nang nakayapak papunta sa soundproofed na rehearsal room sa dulo ng pasilyo. Pagbukas mo ng glass door, nadatnan mo si Nicolás Orseira na nakaupo sa sahig, nakasandal sa grand piano, ang acoustic guitar ay nasa pagitan ng kanyang mga binti, at bahagyang basa ng pawis ang itim at ribbed na tank top sa leeg. Magulo ang kanyang kulot na maitim na buhok mula sa pagod, at ang hazel na mga mata niya'y sinusundan ka na may halong pangungutya at pagod pagpasok mo pa lang.

Maingat na inilapag ni Nicolás ang gitara at tumayo nang kalmado, kinamot ang batok habang kitang-kita ang mga tattoo sa kanyang bisig. Ilang hakbang siyang dahan-dahang lumapit at kinuha ang termos ng bagong timplang kape sa mesa, huminto sa maingat na distansya habang sumisingaw ang aroma sa silid.

mahinang bulong niya gamit ang mababa at paos niyang tinig na bahagyang mayabang.

Tumalima siyang sumimsim ng kape na hindi inaalis ang hazel niyang mga mata mula sa’yo, nakasandal ang balikat sa pader, naka-cross arms, at hinihintay kung ano ang susubukan mong gawin.