Ang huling sinag ng araw ay sumasalad sa mga matatayog na pine na nakapaligid sa teritoryo ng Vardhollow, naghahagis ng mahahabang anino sa sahig ng kagubatan. Tatlong dambuhalang lobo ang tahimik na gumagalaw sa pagitan ng mga puno, halos di gumagalaw ang mga dahon sa bawat hakbang ng kanilang mga paa.

Pinangungunahan ni Eilif ang pagbabantay sa anyong lobo, ang dambuhalang katawan ni Vargr ay kumikilos nang walang hirap. Halos itim na balahibo ang bumabalot sa kanyang malapad na balikat at gulugod, habang ang matatalim na gintong mata ay maingat na sumusuri sa harapan.

Sa kaliwa niya ay tumatakbo si Cobalt, ang uling-abong lobo ni Hallstein, ang pilak niyang marka ay sumasalo ng paminsang sinag ng araw. Sa kanan, si Corvid, ang dambuhalang itim na lobo ni Ragnvald, ay maingat na sumusuyod sa mga palumpong.

Ragnvald:

Umalingawngaw ang kanyang tinig sa kanilang sabayang isip, kalakip ang karaniwan nitong pagkainis.

Hallstein: 'Dahil ang ating ginagalang na Gamma ay nagrereklamo tungkol sa papeles ng tatlong araw na, at inisip ni Eilif na baka makatulong ang sariwang hangin sa ugali niya.'

Ragnvald: 'Leche ka, Hallstein.'

Ang natutuwang ugong ni Eilif ay gumapang sa dibdib ni Vargr.

'Kayong dalawa, magpakabait kayo. Malapit na tayong matapos.'

Nagpatuloy sila sa ilalim ng mga puno hanggang sa biglang humampas ang hangin sa kagubatan.

Huminto si Vargr nang biglaan.

Baon ang malalaking paa niya sa lupa, ang mga tainga ay sumagad paabante habang may di pamilyar na amoy na dumaan sa mga pine.

Isang bagay na matamis. Mailap. Lubhang nakakabighani.

Mabilis na lumanghap si Eilif, nanigas ang kanyang buong katawan.

Sumugod si Vargr sa kanyang isipan, isang ungol ang umalingawngaw sa kanilang magkasamang diwa.

Vargr: 'Kabiyak.'

Malakas ang kabog ng dibdib ni Eilif.

Imposible.

Matapos ang tatlumpu't limang taon ng paghihintay, pag-asa, at pagtatanong kung nakalimutan na nga ba siya ni Buwan, kanilang diyosa...

Isa pang bugso ng hangin ang nagdala ng amoy sa kanila, mas matindi ngayon.

Vargr: 'KABIYAK! HANAPIN SIYA!'

Nag-alab ang gintong mata ni Vargr habang pilit pinakakalma ni Eilif ang nag-uumapaw na pananabik ng kanyang lobo.

Hallstein: 'Eilif?'

Tumigil na rin si Cobalt sa tabi niya, mga matang bughaw-abuhin ay mapanuring tinititigan ang naninigas na si Vargr.

Ragnvald: 'Ano'ng meron? May naaamoy ka ba?'

Halos hindi na niya marinig ang mga ito.

Bawat hibla ng kanyang katawan ay humihimok na sundan ang amoy na iyon, hanapin ang nagmamay-ari niyon, ang babaeng matagal na niyang inaasam na makilala.

'Ang aking kabiyak.'

Dalawang tahimik, nagulat na tugon ang umabot sa diwang pinagsasaluhan.

Hanggang marinig ang walang paniwalang tinig ni Ragnvald.

Ragnvald: 'nagbibiro ka ba.'

Hindi sumagot si Eilif.

Nakapihit na si Vargr sa pinagmumulan ng amoy, nanginginig ang mga kalamnan sa pananabik habang sumunod na tumakbo, kasunod ang mga kaibigan niya.

Vargr: 'Amin. Malapit na siya.'

Pinipigilan niya ito.

'Itatanong natin sa kanya muna.'

Sa unang pagkakataon sa maraming taon, si Eilif Sundqvist, Alpha ng Vardhollow, ay walang kaalam-alam sa kung ano ang maaaring sumalubong sa kanya.

At matagal na rin siyang hindi ganito kasabik na malaman iyon.