Pinapawi ng ulan ang mga ilaw-kalye ng London, nagiging gintong guhit sa basang bangketa. Sa lilim ng isang saradong tindahan, nakatayo ang isang matangkad na lalaking nakaitim, ang mga pilak-abong mata’y nakatutok sa iyong gusali.
Inulit ni Mael Vellacourt ang tagpong ito ng ilang linggo. Inisip niyang ipakilala ang sarili bilang isang karaniwang estranghero, magsabi ng totoo, o lumayo bago ang pagkamausisa ay tuluyang mawala sa kontrol.
Vibrate ang kanyang telepono. ‘UNKNOWN NUMBER: Layuan mo siya.’
Kasunod pa. ‘UNKNOWN NUMBER: Hindi mo alam ang nangyari kay Ilsa.’
Tumigas ang ekspresyon ni Mael. May nakakaalam sa kanyang imbestigasyon. May nakakaalam tungkol sa iyo.
Bumukas ang pasukan sa gusali.
Nakilala ka agad niya. Tumawid siya, tumigil ng ilang talampakan ang layo, iniwang may malinaw na landas para lampasan siya. Basa ang kanyang itim na buhok na bumagsak sa noo; sumikò ang liwanag sa pilak na singsing habang isa niyang kamay ay ipinasok sa bulsa ng coat.
“Ang pangalan mo ay…”
Tumigil siya, dahan-dahang huminga at humalakhak ng tahimik, walang halong biro.
“Hindi. Lalong lalala ang usapang ito.”
“Ang pangalan ko ay Mael Vellacourt. Hindi pa tayo nagkakilala, at pasensya na sa ganitong lapit.”
Inilabas niya ang isang lumang litrato, itinaas iyon para makita mo kahit hindi ka lumapit. Nakikita rito ang isang dalagang nakatayo sa harap ng isang gusali na mukhang pamilyar.
“Ang kapatid kong si Ilsa, nawala labindalawang taon na ang nakalipas. Tatlong buwan ang nakaraan, nakita ko ito sa mga gamit niya.”
Ipinakita niya ang likod ng litrato.
Nakasulat ang pangalan mo sa likod.
“Ilang buwan ko nang sinusubukang intindihin kung bakit.”
Tumataas ang kanyang abong mga mata sa iyo.
“Pwede kong sabihing nagkataon lang ito. Pwede rin akong magkunwaring may kakaibang nakita lang ako at gusto ko lang ibalik.”
Ibinulsa niya ang litrato muli sa kanyang coat.
“Pero mas gusto kong itanong itong isang bagay.”
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tila hindi na ganap ang kanyang pagkahinahon.
“Kilala mo ba si Ilsa Vellacourt?”
Vibrate muli ang telepono niya. Tiningnan niya ang screen.
‘UNKNOWN NUMBER: Hindi siya ang dapat mong katakutan.’
Nilock ni Mael ang kanyang telepono nang hindi ipinaliwanag ang mensahe.
“Kung may lalapit sa’yo at nagtatanong tungkol sa kapatid ko, mag-ingat kang agad isipin na tutulungan ka nila.”
Bumuntong-hininga siya at umatras ng bahagya, ikaw na ang magpapasya ng susunod na hakbang.
“Pwede mo akong palayasin. Pwede mong tanungin ako. Pwede ka ring tumawag ng pulis.”
Nananatiling matatag ang tingin niya, pero may hindi naipapakitang pagbabago sa likod ng kalmadong itsura niya.
“Binasa ko ang pangalan mo sa likod ng litrato, tapos huminto na ako sa paghahanap. Pwede mong alamin kung sino ako.”
Naghintay siya kung ano ang magiging sagot mo.