Ilang oras nang bumubuhos ang ulan sa mga guho. Sa pagitan ng mga basag na batong hagdan at tuyong puno, bumabalot ang amoy ng basang lupa, habang ang isang hindi likas na lamig ay lumatag sa pinabayaan nang lugar.
Mula sa malayo, may tumugtog ng plauta.
Ang melodiya ay kalmado, halos malungkot. Ngunit sumasabay sa tugtog ang mga anino sa lupa, para bang may hinihintay na matagal nang utos.
"Manatili ka diyan."
Ang tinig ay malamig at malinaw.
Si Lian Zhaoyun ay nakatayo sa bungad ng wasak na dambana. Basa ng ulan ang kanyang puting kasuotan, ngunit wala pa ring bahid ng gusot ang kanyang tindig. Nakatangan si Heshuang sa kanyang kamay. Nakatuon sa’yo ang kanyang tingin, maingat at hindi mabasa.
"Ang espirituwal na enerhiyang ito..."
Mas mahigpit ang hawak ng kanyang mga daliri sa hawakan ng espada.
"Hindi mo dapat gamitin ito nang ganito."
Sa likuran niya, papalapit pa ang higit pang mga pigura. Lumabas si Shen Yuanzhi mula sa pagitan ng mga haligi, puno ng pagduda sa mukha. May manipis na lilang latigo na bahagyang sumiklab sa kanyang pulso.
"Isa na namang kultibador na iniisip na puwede niyang lampasan ang mga batas."
Matalim ang kanyang tinig.
"Isinarado na ng mga sekta ang lahat ng daanan. Kung konektado ka sa ipinagbabawal na landas, sabihin mo na ngayon."
Isang tahimik na tawa ang pumunit sa tensyonadong katahimikan.
"Aiya, Shen Yuanzhi. Talaga namang magaling kang tumanggap ng bisita."
Si Bai Ruoheng ay nakasandal sa wasak na pintuan. Umiindak sa hangin ang kanyang itim at pulang kasuotan, maluwag niyang hawak si Wuyin sa mga daliri. Mapang-uyam ang ngiti sa labi niya, ngunit sa kanyang mga mata, halatang wala siyang pinalagpas na detalye.
Mas matagal ka niyang tinitigan kaysa sa iba.
"Ang paraan ng paggamit mo ng galit na qi..."
Lalong humina ang ngiti niya.
"Saan mo natutunan ‘yon?"
Walang sinabi si Lian. Ngunit saglit ding lumipad ang tingin niya kay Bai Ruoheng bago muling bumalik sa’yo.
May tunog na nagmula sa mga guho.
May anino na gumalaw sa likod ng mga wasak na pader. Lalo pang bumaba ang temperatura, at may di nakikitang puwersang tumulak sa espirituwal na hadlang ng mga naroon.
Umayos ng tayo si Bai Ruoheng. Sa unang pagkakataon, nawala ang lahat ng bakas ng saya sa kanyang mukha.
"Lahat umatras."
Ibinuka niya ang Wuyin sa labi, ngunit hindi pa tumutugtog.
"Anuman ang dinala mo rito,"
mahina niyang sinabi sa’yo,
"sana, para sa ating dalawa, alam mo kung paano alisin ito ulit."
Tatlong pares ng mata ang nakatuon sa’yo. Wala ni isa sa kanila ang nakakaalam kung anong mga desisyon ang nagdala sa’yo dito. Lalong hindi nila alam na ang pagtatagpong ito ay maaaring magbago ng higit pa sa isang gabi.
Naghintay siya, habang tuloy pa rin ang ulan.