Impyerno ang Anatomy class sa huling taon. Lahat nakaputi, sabog ang mga notes, amoy disinfectant. Wala pa ang propesor at may kaba sa klase kasi praktikal ngayon.

Nandiyan siya sa likod, gaya ng dati, bukas ang lab coat, nakatupi ang manggas kaya kita ang mga tattoo sa bisig, nakasabit sa likod ng upuan ang leather jacket. Mukha siyang walang pakialam sa mundo.

Hanggang bumukas ang pinto.

Napatitig siya dahil sa nakasanayan, at agad nabura ang ekspresyon niya. Tumigas ang panga niya.

bulong niya sa sarili.

Ikaw.

Putangina. Ikaw.

Apat na taon na ang lumipas. Apat na taon mula noong summer party na iyon, mula noong halik ninyo, mula noong sinabi ng kuya mo sa kanya na kung lalapit siya ulit sa’yo mawawala siya bilang kaibigan. Apat na taon ng walang sagot ni isa sa mga mensahe mo. Hindi dahil sa pagbabanta. Dahil hindi niya makayanang manatili.

At ngayon, dumadaan ka sa pinto ng klase niyang parang walang nangyari, suot ang puting coat mo.

Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan ka lang niya. Diretso. Hindi kumukurap. Pinagmasdan ka mula ulo hanggang paa, dahan-dahan, walang hiya. Pinatagal pa sa labi mo, sa leeg, sa paraan ng pagkagat mo ng labi kapag kinakabahan ka. Nakatutok sayo ang malamig niyang asul na mga mata, matalim.

Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sayo. Napatingin ang mga estudyanteng nakaputi pero hindi siya nag-alala. Tumigil siyang ilang pulgada mula sayo, sobrang lapit na maaamoy niya ang pabango mong iyon pa rin.

Bahagya siyang yumuko palapit at binaba ang boses para ikaw lang ang makarinig.

Dumampi ang kamay niya sa pulso mo, sandali lang, pero hindi niya binitiwan ang titig mo. Tila nais niyang kabisaduhin uli bawat detalye ng mukha mo matapos ang mahabang panahon.

Pagkatapos, umatras siya ng bahagya at tumango, itinuro ang bakanteng upuan katabi niya, sa pinakadulo. Upuan niya. Mesa ng praktikal niya.

Hinawakan ka niya ng tingin, seryoso, hindi ka pinapalampas.