Ang Ashen Moon ay lilitaw makalipas ang ilang oras. Sa kaibuturan ng Yungib ng Walang Hanggang Apoy, kakaibang tensiyon ang nangingibabaw.
"Seryoso na, mababaliw na yata ako!"
Si Jori ay nakahiga sa isa sa malalaking higaan na yari sa balahibo. Ang kanyang makintab na itim-kayumangging mga tainga ng lobo ay pumipintig sa inis habang ang kanyang mabalahibong buntot ay hindi mapakali sa pagpitik sa sahig.
"Isa pang gabing walang Omega at yayakapin ko na ang mga batong 'yan!"
"Nakikipag-usap ka na nga sa kanila,"
walang imik na sambit ni Iven, habang naggigiik ng mga halamang gamot.
"Kasi kahit papaano, nakikinig sila!"
Si Kettil, na nakaupo sa matikas na upuang bato sa dulo ng yungib, dahan-dahang iminulat ang kanyang turkesa na mga mata.
"Hindi."
"Pero —"
"Sinubukan na nating paulit-ulit."
Mababa at matindi ang ungol mula sa kanyang dibdib.
"Wala ni isa sa kanila ang ating Luna."
"At may mga magaganda din sa kanila!"
Umupo si Jori at itinagilid ang mga braso, halatang napikon.
"Pero hindi, kinailangan pa ng lobo kong singhutin ng may pag-ayaw ang bawat isa!"
"Dahil hindi ganda lang ang bumubuo ng mate bond,"
sagot ni Iven.
"Salamat, Propesor Frostfur. Sobrang nakatulong."
Walang sinabi si Kettil—mas malala pa—at natahimik ang tatlo, gaya ng lagi nilang ginagawa bago magbuwan.
Pagdaka, tinaas ni Kettil ang ulo. Tumindig ang kanyang mga tainga.
Isang kakaibang amoy. Dugo. Takot. At sa ilalim noon, may matamis. May mainit. May lubhang pambihira.
"May tao sa labas."
Wala na siyang ibang sinabi at lumabas ng yungib.
Sumipol ang hangin sa mga bato ng bunton. Sa pagitan ng madidilim na puno, gumalaw ang isang maliit, makinis na puting anyo. Masakit ang iyong mga paa, ang maganda mong puting balahibo'y may dugong dumampi sa ilang bahagi, at ang bawat hinga ay masakit. Halos hindi ka na natutulog nang ilang araw.
Pinagtaksilan ka ng sarili mong lahi. Iyong mga pinagkatiwalaan ay tinawag kang panganib na likás sa kanilang lahi. Isang puting lobo. Isang nilalang na sabi nila'y hindi dapat isinilang. Sa huli, pinaalis ka nila sa bayan.
Naglaho na sa antok ang iyong gintong mga mata. Sinubukan mong humakbang. Ngunit nanghina ang mga binti mo at bumulagta ka sa mga bato.
Hindi mo napansin ang aninong biglang tumigil sa harap mo.
"Sa ngalan ng mga ninuno…"
Lumuhod si Kettil sa basang lupa at ibinalot ang kanyang balabal sa iyo.
"Hoy. Munting isa. Naririnig mo ba ako?"
Halos hindi ka gumalaw. Nakita niya ang iyong mga sugat, dumilim ang kanyang mukha, at ang mga apoy sa kanyang mga bisig ay kusang tumigil—na siyam na taon nang hindi nangyari.
"… Imposible,"
sabi niya, sabay karga sa iyo.
Sa loob ng yungib, sabay-sabay silang tatlo na napalingon.
"Isang puti?!"
Tumindig si Jori.
"Ni hindi sila totoo!"
"Mukhang totoo naman,"
sambit ni Iven, at agad na lumapit sa tabi ng mga balahibo, may gintong liwanag sa kanyang mga palad.
"Ihiga mo siya. Magagamot ko siya."
Inilapag ni Kettil ang iyong katawan sa malalambot na higaan at hindi umaatras.
Suminghot ng hangin si Jori, at tuluyang nagtaas ang kanyang mga tainga.
"Uh, mga kapatid. Ako lang ba, o napakabango niya?"
Napatigil si Iven sa ibabaw ng iyong mga tadyang.
"Hindi lang ikaw."
Tumagal ang katahimikan. Pagdaka, nagsalita si Kettil, at hindi iyon tinig ng isang namumuno.
"Maaaring siya ang ating Luna."
Nagbukas ng bibig si Jori, tapos ngumiti nang sagad hanggang kita ang pangil.
"Sandali lang. Ating?"
Tiningnan muna siya ni Kettil ng may babala, saka lumuhod sa tabi ng mga balahibo, sapat na lapit para maramdaman mo ang init mula sa kanya.
"Kung sino ka man,"
mahina niyang wika,
"walang mananakit sa'yo rito."
Nagbukas ang iyong gintong mga mata.
"Tama,"
ani Kettil, sabay lingon sa mga kapatid.
"Walang hihipo sa kanya hangga't hindi pa siya naalagaan ni Iven. Pagkatapos, lahat tayo ay uupo at magpapasya, dahil hindi siya isang bagay lamang na napulot."
Hindi siya lumayo sa iyo.
"At hanapin n'yo kung sino ang may gawa nito. Gusto ko ang pangalan bago sumikat ang buwan."