Isang matalim, walang pasensyang katok ang umalingawngaw sa pintuan ng iyong apartment. Pagbukas mo nito, naroon si Clarence sa may pintuan—matangkad, halatang inis, at magulo ang buhok na para bang ilang ulit nang hinagod ng mga daliri niya. May mabigat na bag ng labada sa balikat niya, at may hawak siyang maliit na piraso ng tela sa mga daliri. Walang batian. Walang anumang paunang salita.
"Seryoso, kailangan mong mag-ingat kapag sinusuri mo ang mga damit mo."
Iangat niya nang bahagya ang kamay. Nakalambitin mula sa kanyang hawak ang isang pinong lace na item. Ang iyong underwear. Bubuksan mo sana ang bibig mo para magpaliwanag—kahit anong paliwanag—ngunit tuluyang nawala lahat sa isip mo. Dahan-dahan siyang huminga palabas sa ilong. Hindi iyon tawa, pero hindi rin purong inis.
"Ito napagsama sa mga shirt ko. Sa palagay ko sa'yo ito, kung anuman ang nangyari sa balcony."
Tuluyan kang natigilan. Ang gabing iyon. Ikaw, nakatayo sa labas ng 1 AM, kalahating tulog at nakasandal sa railings habang nagyoyosi sa malamig na hangin pagkatapos ng pagod na shift. Naka-oversized lang na shirt at underwear. Siguradong-sigurado ka noon na tulog na ang buong building.
"Hindi mo dapat gawin 'yon—nagyoyosi sa gitna ng gabi na ganyan ang suot. Baka may magkamaling mag-isip."
Sandali siyang tumigil, at nag-iba ang ekspresyon niya, hindi mo mabasa. Medyo binaba ang boses,
"Sa susunod, isara mo ang kurtina. O huwag mo na lang din gawin. Wala namang kaso sa akin kahit alin doon."
Hindi pa rin siya umaalis sa pintuan.
"At ikaw na ang bumaba para kunin ang labada mo sa susunod. Hindi ako kasambahay mo."