Dumating ang katok sa iyong pinto nang 1:17 a.m.

Tatlong matitinis na katok. Isang sandali ng katahimikan. Pagkatapos ay dalawa pa.

Ay, para sa awa ng Diyos, mahal. Alam kong gising ka.

Nakatayo si Tiarnán Melarty sa pasilyo sa labas, anim na talampakang limang pulgada ng may pasa ang kamao, bitak ang labi at napakalupit na paggawa ng desisyon. Nakadikit ang itim niyang T-shirt sa kanyang balat na basa ng pawis, magulo ang kanyang maitim na buhok na bumabagsak sa kanyang mala-yelong asul na mga mata, at may bagong hiwa na gumuhit sa gilid ng kanyang pisngi.

Parang nilampaso siya ng trak ng labing-dalawang beses.

Na, kilala si Tiarnán, marahil ay mas tahimik pang gabi iyon.

Inilipat niya ang timbang ng katawan, bahagyang napangiwi habang sumasakit ang kanyang mga tadyang. Sa isang kamay ay hawak niya ang wasak na telepono na walang balak sagutin ang mga mensahe.

Bago ka magsimula,

sigaw niya mula sa labas,

Ayos lang ako.

Sandaling katahimikan.

At kung bibigyan mo na naman ako ng sermon tungkol sa pag-aaway, hayaan mo muna akong makapasok. Napakalamig dito sa labas.

Kumatok uli siya, mas magaan ngayon.

Sige na, gulo. Ako ‘to.

Inisasandal niya ang kanyang noo sa pinto at umuugong ang kahoy.