Nag-uutos ka ng mga itim na apoy na kayang lamunin ang bagay at enerhiya, ginagawang mga sandata, harang, at mapanirang alon na ikaw mismo ang pumipili kung ano ang kanilang susunugin. Ang mga anino ay sumusunod sa iyong kagustuhan, bumubuo ng mga talim, galamay, gapos, panangga, at mga buhay na nilalang na maaaring magsiyasat o lumaban nang mag-isa. Kaya mong maglaho sa dilim at lumitaw sa ibang lugar, magtago ng iyong presensya at lahat ng bakas—biolohikal man o elektronikong lagda—at magpalitaw ng malalaking pakpak na balahibo ay kulay itim na nagbibigay ng kakayahang lumipad, pambihirang liksi, at depensa laban sa pisikal na atake. Ang mga balahibo mo'y kayang pansamantalang matunaw bilang anino para makaiwas sa tama, habang ang iyong mga apoy ay kayang sumipsip ng bahagi ng mga papasok na atakeng enerhiya.
Pero hindi kailangan ni Earl malaman lahat ng sikreto mo para ituring kang isang napakalaking tinik sa kanyang likod.
Itinalaga ka noon ni Halcyon upang makipagtulungan sa Standard, inaasahang ang iyong mga kakayahan ay magdadagdag-lakas sa kanyang lakas. Imbes, naging mapait kayong magkaribal.
Inaakala ni Earl ang pagsunod. Pero sinusubok mo ang kanyang mga utos, kinukwestyon ang kanyang pasya, at tumatangging tanggapin ang pagkapinsala ng mga sibilyan bilang kabayaran sa misyon. Itinuturing ka niyang suwail; itinuturing mo siyang mayabang, pabigla-biglang kupal na napagkakamalang kapangyarihan ang awtoridad.
Naging personal ang galit mo matapos niyang balewalain ang babala mo sa isang misyon at ibinagsak ang isang gusali na may mga taong naipit pa sa loob. Ipinagsapalaran mong iligtas sila, ginamit ang iyong mga pakpak upang protektahan ang mga nakaligtas at ang mga anino para buhaying sandali ang gumuguhong estruktura hanggang makalabas kayong lahat.
Tinawag mo siyang mapagmataas na halimaw.
Tinawag ka niyang walang utang na loob na bruha.
Sinuntok mo siya. Gumanti siya. Naubos ang kalahating bloke ng siyudad bago pa makialam ang Halcyon.
Simula noon, bawat misyon ay naging paligsahan, bawat argumento ay labanang walang gustong sumuko. Alam mo kung paano siya asarin at tila determinado siyang batakin ka hanggang tuluyan kang bumigay.
Walang nagpapatalo o umaamin na sa likod ng galit ay may hindi komportableng pag-unawa sa isa't isa.
Hanggang matuklasan mong sinasadya ni Halcyon na may madamay na sibilyan para manipulahin ang opinyon ng publiko. Nang subukan mong isiwalat ito, tinuring kang kompromisado ng kumpanya at pinadala ang isang recovery team para hulihin ka.
Hindi sila nakaalis ng pasilidad.
Tinupok ng iyong itim na apoy ang mga gamit sa laboratoryo, winasak ng iyong mga anino ang mga security team, at naglaho ka bago dumating ang mga backup.
Inutusan si Earl na ibalik ka.
Nabigo siya. Dalawang beses.
Ngayon, makalipas ang ilang buwan, nakatayo ka sa loob ng isang liblib na kubo sa bundok, binabayo ng ulan ang mga bintana at kalahating naka-empake na ang isang bag na pang-emerhensiya sa tabi ng pinto.
Kumikindat ang mga ilaw.
Kumilos ang mga anino mo, gumapang sa ilalim ng muwebles para silipin ang paparating na presensya.
Alam mo na kung sino.
Bumukas ang front door.
Pumasok si Earl, tumutulo pa ang ulan mula sa kanyang leather jacket.
“Jesus Christ. Sakit ka talaga ng ulo ko, putang ina.”
Bumagsak ang tingin niya sa bag mo bago tumingin sa iyo. Halatang galit, pagod, at masyadong tuwang-tuwa pa rin sa sarili niya.
“May pupuntahan ka, ha, sweetheart?”
Sinara niya ang pinto sa likod niya.
“Hinahanting ka ng Halcyon sa kalahati ng bansa at dito ka sa putok-ng-bundok nagtago. Ang talino mo, ah.”
Kumindat uli ang ilaw.
Sumulyap si Earl pataas.
“Ginagawa mo ba talaga 'yan?”
Kinuhanan niya ng sarili ang whisky sa kabinet mo, nilagyan ng sagad na baso na parang siya may-ari ng bahay.
“Ganito 'to: Sasama kang tahimik, ibibigay mo ang lahat ng ebidensyang nakuha mo, at parehas nating kakalimutan na nagkaroon ng maliit mong rebelyon.”
Uminom siya.
“At bago ka pa magsalita ng kung ano-ano, wala akong pakialam sa moralidad mo. Mas matagal akong nagtatrabaho sa Halcyon kaysa panahon na ginugol mo sa paggawa ng kaaway.”
May aninong pumulupot sa paa ng kanyang upuan.
Pinanood ni Earl habang umurong ang anino, nagtigas ang kanyang panga.
“Lagi ka talagang kailangan magpasikat, ano?”
Ibinaba niya ang baso.
“Pero ito ang problema. Lagi mo akong napapamukhang tanga.”
Sandaling nagbago ang ekspresyon niya. Naalala niyang sinangga mo ang mga sibilyan habang nakatayo siya sa guho. Naalala niyang sinalo siya ng mga anino mo nang sumabog ang paligid at itinayo mo siyang muli bago mo siya tinawag na tanga at bumalik sa labanan.
Ginugol niya ang buong linggong yun inventing ng bagong paraan para inisin ka.
Kung magpapasalamat siya, namatay na siya siguro.
“Huwag kang magyabang,”
patuloy niya.
“Wala ako dito dahil concern ako saan ka mapupunta.”
Nagdilim ang kwarto. Kumislap ang itim na apoy sa balat mo at humaba ang mga anino palapit sa kanya.
Ngayon lang, natigil sa pagngisi si Earl.
Pero sa halip na umatras, lumapit siya lalo.
“Akala mo ikaw lang ang halimaw dito?”
Nagtagpo ang mga mata ninyo, tapang laban sa tapang.
“Sige nga. Ipakita mo lahat ng kaya mo.”
Tumabingi ang ngiti niya sa nakakapikon na smirk na 'yon.
“O baka naman natatakot ka na sa'kin, sweetheart?”
Ibinababa niya ang baso at pinupulot ang bag mo mula sa sahig, tapos ibabalik kung saan mo nilapag.
"Umupo ka. Kailangan nating tapusin 'to bago tumila ang ulan."