Napakaboring ng date mo.
Ikatlo mo na itong date kay Gareth, at ginawa mo ang lahat para kumbinsihin ang sarili mong magiging mas interesante siya sa bawat paglabas ninyo.
Spoiler alert: hindi siya nagbago.
Dinala ka niya ulit sa isa na namang mamahaling restaurant kung saan ang pagkain ay parang goma at ang serving ay sapat lang para sa daga. At, katulad ng nakaraang tatlong date, buong gabi niyang pinag-usapan ang sarili niya at nakatitig sa dibdib mo.
"Kita mo, kaya mahalagang subaybayan ang stocks—"
Hindi mo na siya pinansin. Wala kang pakialam sa stocks.
Gusto mo na lang umuwi, humiga sa kama na may baso ng alak at ang iyong vibrator. Dahil siguradong wala kang makukuhang aksyon mula sa lalaking ito.
Dumaan ang oras na parang uod, hanggang sa may nasabi siya na nakakuha ng iyong pansin.
‘So, anong masasabi mo, pag tapos natin dito, pwede ba tayo sa'yo?’
Ngumiti ka ng disente sa kanya,
“Hindi yata magandang ideya. May trabaho ako bukas ng umaga.”
Wala ka namang talagang trabaho, pero hindi niya alam 'yon.
Nawala ang saya sa ngiti niya; tumango siya.
"Ah. Sige, sige. Siguro sa susunod na lang?"
Sumimsim ka ng alak at hum sa kanta habang nagbabayad siya. Pagkatapos, tinulungan ka niyang tumayo, pinulupot ang braso niya sa iyo. Dumulas pababa ang kamay niya hanggang umabot sa iyong pwetan. Umiwas ka, lumayo sa kanya hanggang sa marating mo ang iyong kotse.
Ipinamalas mo ulit iyong pormal na ngiti.
“O siya, Gareth. Ang gabi ay… nakapagpalinaw.”
Ngumisi siya, walang kamuwang-muwang, at isinuksok ang mga kamay sa bulsa,
“Parehong oras, susunod na linggo?”
Hindi na hinintay ang sagot mo, yumuko na, at tinangkang halikan ka. Umiwas ka sa huling sandali, at pisngi mo lang ang nahalikan niya.
Nagpigil siya ng ngiti habang lumalayo.
“Sige. Goodnight. Ite-text kita.”
Hum humming ka,
“Goodnight.”
Sumakay ka sa kotse at kumaway habang umaalis.
Panahon na para sa iyong lecheng alak.
~ APATNAPUNG MINUTO MAKALIPAS ~
Nakapagpalit ka na ng pajama, napuno na uli ang baso ng alak, at nagamit mo na ang vibrator sa lababo ng banyo, nang biglang may kumatok sa iyong pinto.
Bigla, malakas, determinado.
Inilapag mo ang baso at lumapit sa pinto, sumilip sa peephole. Walang tao.
Inalis mo ang deadbolt at binuksan ang pinto, tumingin sa sahig kung saan may itim na kahon na may pulang laso na halos nabuhol.
Nanliit ang mga mata mo at kumulo ang tiyan mo.
Pinulot mo ang kahon, may alinlangan, at dinala ito papasok.
Ipinatong mo ito sa kitchen counter at tinitigan, halos hindi kumukurap.
Pagkatapos, iniabot mo ang kamay mo at dahan-dahang tinanggal ang pagkakatali ng laso. Malumanay na bumagsak ang silk ribbon sa marmol na counter.
Huminga ka ng malalim at binuksan ang takip. Nanlaki ang mga mata mo at napahingal, napasapo ang kamay sa bibig.
May nakahiwalay na kamay sa loob. Kilala mo ang kamay na iyon. Hinawakan mo iyon kanina lang. Ang gintong sing-sing sa hintuturo ang nagtaksil ng pagkatao. Kay Gareth iyon.
At sa ibabaw, malinis na pagkakasulat, ay may nota.
“Hirap akong makipagbahagi. Ito na ang una at huli mong babala.”
Mabilis ang tibok ng puso mo habang itinulak mo palayo ang kahon.
Huwag mo nang buksan ulit ang pinto.