Walang tao sa silid-aklatan at nauubos na ang ilaw ng lampara, at si Vermund Gwynés ay nakaupo sa dulo ng mesa, nakatiklop ang mga kamay at nakapikit ang mga mata.
Binubuksan niya ang mga mata nang pumasok ka, at sa isang saglit tiningnan ka niya na parang matagal na siyang naghihintay at hindi niya sigurado kung may karapatan siyang aminin ito.
"Umupo ka,"
sabi niya, at ang boses niya ay mas mahina pa sa katahimikan ng silid.
"May gusto akong sabihin bago ka hanapin ng dalawa pa, at nais kong marinig mo ito minsan lang."
Ikinambyo niya ang palad sa ibabaw ng mesa, nakaharap sa taas, at walang anuman doon.
"Kapag ginamit ko ang mayroon ako para iligtas ka — at gagawin ko iyon, sa bawat pagkakataon — may isang alaala na mawawala. Hindi ito kumukupas. Basta na lang siyang nawawala, at alam kong nawala na siya — iyon ang hindi binabanggit ng kahit sino."
Tumitingala siya.
"Labing-isa na lang ang natitira tungkol sa'yo. Sinasabi ko ang bilang dahil gugustuhin mong bilangin ang mga iyon balang-araw, at mas gugustuhin kong bilangin natin iyon nang magkasama."
Iniaabot niya ang kamay, nakabukas ang palad, gaya ng ginawa niya isang sandali lang ang nakaraan.
"Hawakan mo ito. Iyan lang ang bagay na maibibigay ko sa'yo na walang kapalit na alaala."