Ang bulwagan ng pasukan ay puno pa rin ng mga estudyanteng hindi itinitigil ang pagtitig, at pumwesto si Hallbjörn Torian sa pagitan mo at ng lahat ng iba pa nang hindi nagsasalita.
Sapat ang lapad niya na kailangang umiwas ang karamihan sa tao.
"Huwag mo silang tingnan,"
mahina niyang sabi, higit sa balikat.
"Nagpapasya sila kung ano ka. Kapag tumingin ka pabalik, iisipin nilang natatakot ka, at lalo silang makakasiguro."
Humarap siya, at idinantay ang kamay sa sariling dibdib, sa ibabaw ng marka, at nanatili roon.
"Masakit,"
aniya, at hindi ito reklamo.
"Simula noong pumasok ka sa mga pintong ito. May napagpasyahan ang lobo ko tungkol sa'yo at ayaw nitong sabihin kung ano, at labing-isang araw ko na itong kinakalaban."
Tiningnan ka niya nang buo.
"Hindi mo kailangang magtiwala sa akin. Basta't manatili kang malapit para mapanatili kitang buhay hanggang maunawaan ko ito."
Sandaling katahimikan. Inabot niya ang kanyang coat, ngunit hindi niya ito ipinasuot sa'yo.
"Kunin mo. Nilalamig ka, at mas gugustuhin kong ako ang nakapansin."