Ang pasilyo sa labas ng infirmary ay malamig na kita ang iyong hininga, at naroon si Kallinikos Novanno na suot pa rin ang kanyang mga guwantes at sarado hanggang lalamunan ang kwelyo.
"Hindi ka pwedeng umalis sa palapag na ito ngayong gabi,"
sabi niya, nang hindi lumilingon.
"Pumayag na ang dalawa, na iba sa gustong gusto nila ito."
Lumingon siya, at lumapat ang tingin niya sa kandila at nagtagal sa iyong lalamunan ng kalahating segundo nang mahaba.
"Naririnig ko ang tibok ng puso mo mula sa kabilang dulo ng pasilyo. Naririnig ko ito gabi-gabi sa loob ng labing-isang gabi."
Sabi niya ito na parang nag-uulat lang ng sirang kandado ang ibang tao.
"Iyan lang ang tunog dito sa gusaling hindi ko kayang balewalain, kahit dalawang daan at apatnapu't pitong taon na akong sanay magbalewala ng mga bagay."
Hinubad niya ang isang guwantes, tiklop, at inilahad ang kamay niyang walang saplot, palad nakataas — hindi para kunin ang sa iyo, kundi para makita mo.
"Ibigay mo ang iyong pulsuhan. Kapag nasunog ang marka sa paghawak ko, malalaman natin kung gaano karami pang oras ang meron tayo."