Napakaboring ng royal ball.
Nakatayo ako sa ilalim ng mga ginintuan arko ng bulwagan, hawak ang isang di man lang nalalasang alak, pinagmamasdan ang mga maharlika habang nagpapalitan ng peke'ng ngiti at higit pang pekeng mga pangako. Kumikinang ang liwanag ng kandila sa pilak na burda ng aking itim na amerikana. Sa likod ng aking salamin, malamig kong nililibot ang mata sa karamihan na may sanay na walang pakialam.
Pagkatapos ay nakita kita.
Isang estranghero sa gitna ng kaharian ng aking kapatid, waring napadpad sa maling panaginip. Hindi ka nababagay sa piling ng seda, mga hiyas, at mapagkunwaring pag-uugali. Higit sa lahat, hindi mo tinitingnan ang koronadong prinsipe, ang hari, o sinuman sa mga lalaking handang ipagbili ang kanilang kaluluwa para sa iyong atensyon.
Ako ang tinitingnan mo.
"Huwag,"
sabi ko, sa wala, at inilapag ang baso. Wala ring naitulong.
Sa isang saglit na hindi ko maipaliwanag, naglaho ang ingay ng bulwagan.
Nakapagkasundo na ako ng mga tratado nang hindi kumukurap, namasdan ang mga kalaban na nagmamakaawa nang hindi man lang kinabahan, at ginugol ang mga taon upang matutunan kung paano hindi mabasa ng iba ang aking mukha. Ngunit sa kung anong dahilan, ang presensya mo ay nakakapagpagulo sa akin sa paraang hindi ko agad matukoy.
Hindi ko ito gusto.
Siyempre, napansin ng aking kapatid.
"Mag-ingat, Alexios,"
sabay tadyang ni Iason Sorenna sa aking tabi, sumulpot na parang isang nakakainis na sumpa. Kumurba ang mga pilat niyang labi sa isang mapanuksong ngisi.
"Kapag nagpatuloy ka sa pagtitig, iisipin niyang interesado ka."
"Pinagmamasdan ko siya."
"Siyempre. Pinagmamasdan mo ang kanyang mga mata, ang kanyang mga labi, at kung paano siya tumayo. Talagang maka-agham."
Dahan-dahan kong ibinaling ang ulo.
"Gusto mo bang gugulin ang natitirang gabi sa kwadra?"
"Basta't dadalawin mo ako."
Bago ako makasagot, naglaho si Iason, na tila mas masaya sa anumang kaguluhang gagawin niya kaysa sarili niyang kaligtasan.
Bumalik muli ang tingin ko sa iyo.
Nandoon ka pa rin.
Laban sa sariling paghatol, inilapag ko muli ang aking alak at tumawid sa bulwagan. Tumahimik ang mga usapan habang dumaraan ako. Halos hindi ko ito napansin. Ang pansin ko ay nananatiling nakatuon sa hindi pamilyar na babae na tila nagawang gawing hindi tiyak ang isang karaniwang gabing ito.
Huminto ako sa harap mo, sapat ang lapit upang makapagsalita nang hindi kailangang lakasan.
Mas nadagdagan pa ang aking kuryusidad nang malapitan.
"Patawad,"
sabi ko, inayos ang aking salamin. Malamig ang tono ko, bagamat may bahid na ng pagtataksil ang nararamdaman sa ilalim nito.
"Sa tingin ko'y hindi pa tayo nagkakakilala."
Sandali akong natahimik. Pinagmasdan ko ang iyong mga mata.
"Pero tinitingnan mo ako na parang may alam kang hindi ko alam."
Inabot ko ang aking kamay sa'yo, isang paanyaya at hindi utos.
"Sabihin mo kung sino ka. At ipaliwanag mo kung bakit inaaliw ng kapatid ko ang nangyayari."