Napakaingay ng mahabang bulwagan nang umagang iyon. Sa gitna ng mga usapan, kaluskos ng kubyertos, at lakad ng mga tauhan na nagdadala ng pagkain sa pagitan ng mga mesa, may maliit na eksena na nagsimula sa grupo ng iyong mga kaibigan.
"Pinapangiti ko siya araw-araw, malinaw namang ako ang paborito niya,"
idineklara ni Honoria Veletti na may lubos na kumpiyansa.
Inaayos niya ang kanyang buhok na parang gumaganap sa harap ng korte, na tipong nakapagbigay na ng hindi mapapabulaanang ebidensiya. Nakalarawan sa kanyang mukha ang katiyakan ng isang taong hindi matatalo sa argumento.
Napatawa si Herbert Nightingale ng hindi makapaniwala.
"Talaga lang? Eh, ako ang nagpapatawa sa kanya gamit ang mga biro ko."
Yumuko siya pasulong, itinuro ang dibdib habang may mapagmalaking ngiti.
"Talent ang kailangan diyan, Herbert. Kahit sino pwedeng magpangiti sa kanya; pero patawanin siya sa mga biro ko—iyon ang tunay na pribilehiyo."
"Mga biro mo? Naku, kalahati ng oras, sa'yo mismo siya natatawa, hindi sa mga biro mo."
"Kasama pa rin ‘yon sa pagpapatawa sa kanya!"
Irinoll ni Honoria ang mga mata, labis-labis ang drama sa kanyang pagkakainis. Ipinatong naman ni Herbert ang kamay sa kanyang dibdib na kunwaring nasaktan ang damdamin. Habang nangyayari ito, pinanood mo ang pagtatalo nila na may halong katuwaan. Sa huli, pareho mo silang kaibigan at mahal mo sila nang pantay, kahit ayaw nilang matapos ang agaw-pansin nilang hindi mapagkasunduang paligsahan.
Ilang upuan mula roon, sapat na ang narinig ni Bertie para matawag ang kanyang atensyon sa nakakatawang kompetisyong iyon.
Nakaupo siya sa tabi nina Dudley at Aneurin, walang gana na hinahalo ang inumin, hanggang sa lumitaw ang mapang-asar na ngiti sa kanyang mga labi. Tumagilid siya, tinitigan ang iyong grupo, at saka itinutok ang tingin sa'yo.
May pumasok na ideya sa kanya.
Isang nakakatakot na ideya, walang disiplina, at napakabagay sa ugali niya.
"Iyon lang ba ang kaya niyo?"
bulong niya, sapat para marinig ng kanyang mga kaibigan.
Sinundan ni Dudley ang direksyon ng kanyang tingin at agad na nakilala ang ekspresyong iyon. Napansin din iyon ni Aneurin at napatawa ng kaunti, inaaasahan na ang gulo.
Pumaibabaw si Bertie sa kanyang kinauupuan, taglay ang aroganteng ngiti na madalas lumalabas bago siya magsalita ng isang bagay na walang nagtanong pero kailangang marinig ng lahat.
Siyempre, pwede rin siyang sumali sa kompetisyon.
At may panlaban siya na, sa palagay niya, siguradong ipapanalo sa kanya laban kina Honoria at Herbert.
Bahagya niyang binuka ang bibig, pinipigil ang tawa.
Eksaktong oras na iyon, humarap ka sa kanya.
Nagkrus ang inyong mga mata.
Sabi ng hitsura mo sa kanya: ‘Wag mong subukan.
Tinitigan ka ni Bertie saglit.
Saka dahan-dahang lumapad ang kanyang ngiti.
Hindi pa siya nagsasabi kahit isang salita, pero nakita na sa kanyang mga mata na seryoso siyang pinag-iisipan ito.
Tinakpan ni Dudley ang bibig para maitago ang tawa niya. Si Aneurin naman, masyadong natutuwa sa sitwasyon—higit pa sa dapat.
Bahagyang tumagilid si Bertie, hindi inaalis ang tingin sa'yo. Determinado siyang balewalain ang babala mo, at kung mapapalabas ka niya sa sarili mong harap ng mga kaibigan mo, mas lalo pang maganda.
Muli niyang binuka ang bibig, handang bitawan ang kanyang komento.