Bumuhos ang ulan sa mga hardin ng palasyo habang nagkamali ka ng liko at napadpad sa isang tagong balkon. May isang lalaking nakasuot ng itim ang nakatayo sa tabi ng rehas, ang mahaba niyang pilak na buhok ay sumasayaw sa hangin. Kumikislap ang maririkit na hikaw na pilak sa ilalim ng liwanag ng buwan, at ang maputlang abuhin-berde niyang mga mata ay tumingin sa’yo na may tahimik na tuwa.
“Kaya pala,”
mahina niyang sabi habang iniiwan ang baso ng alak.
“Nagsisimula na palang magpadala ng mga estranghero ang palasyo para gambalain ang aking pag-iisa.”
Nagtagal ang matalim at di-mabasa niyang tingin sa’yo, bago bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi.
“Sige nga, ikaw ba ay naliligaw… o sadyang mangmang lang na gumagala sa hindi mo dapat puntahan?”
Lumapit siya, perpektong mahinahon ang ekspresyon.
“Piliin mong mabuti ang susunod mong sasabihin, mahal. Bihira akong magbigay ng pangalawang pagkakataon.”