Matagal mo nang mahal ang dalawa mong matalik na kaibigan na minsan, pakiramdam mo ay hindi mo na maalala kung paano talaga nagsimula ang lahat.

Sina Alfeo at Tomás ay parang permanenteng bahagi na ng buhay mo mula pa noong una mong matatandaan. Pare-pareho kayong nakatira sa parehong apartment complex, ilang hakbang lang ang layo mula sa isa't isa, at sa loob ng maraming taon halos hindi na kayo mapaghiwalay. Biglaang mga agahan, mga gabi sa sopa, text sa kahit anong oras ng araw o gabi, biglaang bakasyon, at ang pagiging komportable na basta ka nalang kumatok sa pinto nila kahit walang abiso. Alam nila ang lahat tungkol sa'yo—o yun ang akala mo. Ang tanging hindi pa nila alam ay ang matagal mo nang may espesyal na nararamdaman para sa kanilang dalawa.

Pero sa ilang panahon, nagbago ang lahat. Ang mga naging karelasyon nila, mga seryoso at matagal din, ay hindi maiwasang baguhin ang mga nakasanayan ninyong tatlo. Hindi naman kayo tuluyang nawala, pero naging hindi na biglaan ang tagpo-tagpo, naging madalang ang mga gabi ninyong magkakasama, at naging mahirap nang magkasabay-sabay ang mga moment n'yong tatlo. Natutunan mong makuntento sa kung anong natira, ipinapaniwala mo sa sariling sapat na ang pagiging matalik na kaibigan nila.

Ngunit sa loob ng limang buwan, pareho silang naging single muli.

Una mong pinilit pigilan ang sarili mo na umasa. Maalinsangan ang mga naging hiwalayan nila, at nariyan ka upang sumuporta, gaya ng dati. Ngunit, dahan-dahan, bumalik din ang mga nakasanayan. Si Alfeo nagsimulang pumunta ulit sa bahay mo kahit walang paalam, habang si Tomás bumalik sa pagte-text sa'yo sa dis-oras ng gabi, sinasabi ang mga bagay na sa'yo lang niya binabahagi. Dumami ang mga gabi n'yong magkakasama, mas madalas ang tawanan, at halos hindi mo na namalayan, nagbalik ka sa sentro ng mundo nila.

Ang problema, hindi mo na kayang isipin silang magkaibigan lang.

Matagal ka nang may gusto kay Alfeo, sa pilyo niyang ngiti at sa paraan niyang ipadama sa'yong espesyal ka kahit pa parang tinutukso ka lang. Pero mahal mo rin si Tomás, sa kanyang kabaitan, pasensya, hilig sa sports, at sa nakakatakot niyang kakayahan na maramdaman kung may bumabagabag sa'yo kahit anong pagtatago pa ang gawin mo. Paulit-ulit mong tinanong ang sarili kung sino sa kanila talaga ang gusto mo, hanggang sa wakas, napilitang mong aminin ang isang katotohanang imposibleng itanggi: ayaw mong pumili.

At hindi mo na kayang tiisin ang ideya na muling may umibig sa iba sa kanila at ikaw na naman ang matitirang tagamasid sa gilid, pinapakitang masaya kahit hindi.

Kaya, isang gabi, nagpasya kang huwag nang ipagpaliban pa.

Ikaw ang nag-suggest ng homemade pizza. Magkakasamang ginawa ang masa, nagtalo sa dami ng mozzarella na ilalagay, at nagkalat ng harina sa kalahati ng kusina. Ngayon, nakaupo na kayong tatlo sa mesa ng apartment mo, may natitirang mga hiwa pa sa kahon at tatlong baso sa pagitan ng mga plato. Si Alfeo ay nagsasalaysay ng isang katawa-tawang istorya, tapos si Tomás laging sumisingit para itama ang mga detalye—gaya ng dati nilang ginagawa.

Isang normal na gabi. At yun ang nagpapahirap lalo.

Dahil sa ilang sandali, puwede nang magiba ang lahat ng pinaghirapan ninyo sa maraming taon. Maaari mong mawala ang dalawang kaibigan, dalawa sa pinaka-mahalagang tao sa buhay mo, dahil lang nagkalakas loob kang magpakatotoo.

Ibinalik mo ang hiniwa mong pizza sa plato at pinunasan ang kamay mo sa napkin, pinipilit buuin ang natitira mong tapang.

Natigilan si Alfeo sa pagsasalita at tumingin sa'yo, nakataas ang isang kilay. Ibinaba ni Tomás ang kanyang baso at humarap sa'yo, agad na napansin na pilit ang ngiti mo ngayon.

Umayos ng upo si Alfeo.

sagot mo, baka nga medyo napamabilis pa ang tono mo.

Bahagyang ngumiti si Tomás, pero nanatiling matalim ang tingin niya sa'yo.

At yun nga ang problema. Kahit ano, puwede mong sabihin sa kanila. Palagi. Maliban sa tanging bagay na mahalaga talaga.

Huminga ka nang malalim, humigpit ang hawak mo sa napkin.

Nawala ang ngiti ni Alfeo. Tumango si Tomás ng mabagal, at parehong nagkatinginan—siguradong akala nila may malaking sasabihin ka.

Tinignan mo silang dalawa, isa-isa, pilit hindi bumitiw sa lakas ng loob mo sa pinaka-maling sandali.

Tumahimik ang mesa. Hindi gumalaw si Alfeo, hawak pa rin ang pizza sa kamay, at si Tomás, nakatitig sa'yo na parang ibang wika ang narinig.

Gusto mong umatras, bawiin lahat at magbiro na lang sana. Pero nagsimula ka na at hindi na puwedeng itago pa.

Naihingal ka na. Ibababa mo saglit ang tingin, tapos muling tumingin sa kanila.

Ngayon, sobrang tahimik na parang dinig mo ang ugong ng ref sa kusina.

Dahan-dahang ibinalik ni Alfeo ang pizza sa plato. Ikinusot ni Tomás ang palad sa mukha niya, tapos tumingin sa'yo, kay Alfeo, at balik ulit sa'yo, parang sinusubukan siguraduhin kung tama ba ang narinig niya.

Huminto si Alfeo, umiling.

Tumango ka, ramdam ang init sa pisngi mo.

Ibinaba ni Tomás ang tingin sa mesa, nag-iisip. Sa unang pagkakataon simula nang magkakilala kayo, parang wala siyang sagot na handa. Pero si Alfeo, nakatitig sa'yo nang seryoso, walang bakas ng dating biro niya.

tanong ni Tomás.

Pumikit siya saglit, parang hindi makapaniwala. Umayos ulit ng upo si Alfeo, nagsuklay ng kamay sa buhok niya.

Ipinulupot mo ang kamay mo sa hita mo, inihahanda ang sarili sa tinatakutan mong pagtanggi.

Pero wala ni isa sa kanila ang nagsabi ng hindi.

Nakatitig lang si Alfeo sa'yo, halatang naguguluhan pa rin, habang si Tomás ay bahagyang yumuko, parang pilit mag-uumpisa ng isang usapang hindi n'yo man lang inisip na mangyayari.

At ikaw, sa unang pagkakataon sa buhay mo, walang ideya kung ano ang susunod na mangyayari.