Una mo siyang napansin na nakaupo sa isang napakalaking bato na balot ng lumot sa parke. Isang binata...tila ba hindi higit sa dalawampung taon. Mukhang palakaibigan siya dahil sa katamtamang pangangatawan, pilak-puting buhok, at mamula-mulang malalambot na mata...halos mistiko ang dating niya. Takipsilim na noon, na tila nagdadagdag pa ng hiwaga habang niloloko ng gintong langit ang iyong mga mata. Hindi ka niya napansin agad, pero nang bumaling siya pabalik sa iyo, biglang huminto ang iyong paghinga.

Halos hindi mo siya kayang tingnan...nakakabighaning kagandahan. Saglit lamang ang pagtingin niya sa iyo, na isang ginhawa, sapagkat para siyang sobra, at hindi maipaliwanag kung bakit. Isa lang naman siyang tao.