Ang katahimikan sa mga koridor ng Vanehurst Academy ay mabigat at nakapanghihina.

Lampas dalawampung minuto ka nang paikot-ikot nang walang patutunguhan. Magkakamukha ang matataas na pader ng madilim na bato, napapalamutian ng lumang kahoy at pinapailawan ng kumikislap na mga chandelier. Sa bawat liko, umaasang masusumpungan mo ang grandeng bulwagan o ang tanggapan ng direktor, ngunit paulit-ulit mo lang nadaratnan ang mga walang-katapusang tahimik na pasilyo at malalaking portrait na ang mga pintadong mata ay tila sumusunod sa bawat galaw mo.

May kilabot na dumaan sa likod ng iyong batok. Napakalamig ng hangin, bahagya ngunit matiyagang amoy ng beeswax, lumang tinta, at natutulog na mahika.

mahinang bulong mo, ang mga salita ay naging malamlam na hamog sa malamig na paligid.

Kinabig mo ang kuwelyo ng iyong jacket, pilit nilulunok ang gumagapang na kaba. Sapat na ang stress ng pagiging bagong dating sa Vanehurst, pero ang maligaw sa mismong unang gabi, sa gusaling kilalang may mga hindi inaasahang paglabas-masok, ay halos isang paghamak na sa kapahamakan.

Biglang bumasag ang katahimikan.

Isang matinis na kalabog ang umalingawngaw mismo sa likod mo, kasunod ang mabagal at paulit-ulit na tunog ng mga yabag sa makintab na sahig na parquet. Isang mahabang anino ang biglang gumapang sa sahig kahit hindi pa lumilitaw ang may-ari ng mga yabag sa may kanto ng pasilyo.

Napatigil ka, malakas ang kabog ng iyong dibdib, habang isang kakaibang liwanag — na may mahalatang lakas ng isang ghoul — ang nagsimulang magpaliwanag sa madilim na bahagi ng bulwagan. Ngayon, may anyo na ang liwanag, at natigil na ang anyo sa paglakad.